Köken

Farsça andām (اندام) “eklem, uzuv, kol ve bacak” anlamına gelirken, mecazi olarak “boy-pos, bedenin bütünü” anlamında kullanılmıştır. Orta Farsça handām “uzuv” sözcüğünden evrilmiştir. Avestaca han-dāma “bir araya koyma, kompozisyon, artikülasyon” sözcüğü ile eş kökenlidir. Ayrıca, Hint-Avrupa anadilinde yazılı örneği bulunmayan *dʰeh₁- (dʰē-) kökünden türemiştir.

Kullanım Alanları

Edebiyat ve Şiir: Endam, Osmanlı şiirinde sevgilinin zarif bedenini ve boyunu anlatmak için sıkça kullanılmıştır.

Günlük Konuşma: Günümüzde güzel bir beden veya düzgün bir duruşu ifade etmek için kullanılmaktadır.