Köken

Eza kelimesi, Türkçeye Arapça ˀḏy kökünden gelen aḏā (أذَى) sözcüğünden geçmiştir. "Rahatsızlık, eziyet" anlamlarını taşıyan bu kelime, Arapçada "rahatsız oldu, eziyet çekti" manasındaki aḏā (أذَا) fiilinden türetilmiştir.

Kullanım Alanları

• Sosyal İlişkiler: Bir kişinin başkasına uyguladığı baskıyı, zulmü, eziyeti ve incitici davranışları (genellikle "cefa" kelimesiyle birlikte "eza ve cefa" ikilemesi şeklinde) tanımlamak için kullanılır.
• Psikoloji ve Duygu Durumu: Kişinin yaşadığı içsel huzursuzluğu, üzüntüyü ve ruhsal ızdırabı ifade etmede kullanılır.
• Tasavvuf: Dervişin olgunlaşma sürecinde halkın yükünü taşıması, insanlardan gelen sıkıntı, eziyet ve cefaya sabırla katlanması (güzel ahlak ve kazaya rıza) durumunu belirtmek için kullanılan bir kavramdır.