Deyrulzafaran Manastırı
Güneşten Safrana Uzanan Yolculuk
Deyrulzafaran Manastırı, Mardin’in 4 kilometre doğusunda, Mardin Ovası’na bakan yüksek bir tepede yer alır. Bu görkemli yapı, 5. yüzyıldan beri varlığını sürdürüyor. İlk yapıldığında burası bir Güneş Tapınağıydı. Daha sonra Romalılar burayı kale olarak kullandı. Yüzyıllar içinde farklı bölümler eklenerek büyüyen manastır, bugünkü hâlini 18. yüzyılda aldı.
(Yapay Zeka ile Oluşturulmuştur)
İsimlerin Hikâyesi
Manastır ilk zamanlarda, burayı manastıra çeviren Aziz Şleymun’un adıyla, Mor Şleymun Manastırı olarak biliniyordu. 8. yüzyılda Aziz Hananyo, burada büyük bir onarım yaptı. Bundan sonra yapı Mor Hananyo Manastırı olarak anıldı. 15. yüzyıldan itibaren ise etrafında yetişen zafaran (safran) bitkisi nedeniyle, halk buraya Deyrulzafaran demeye başladı. “Deyr” kelimesi “manastır” anlamına gelir.
Deyrulzafaran ve Matbaa
Manastır sadece ibadet yeri değil, aynı zamanda Süryani Kilisesi’nin önemli bir eğitim merkeziydi. 1874’te patrik olan 4. Petrus, İngiltere’den bir matbaa getirtti. Bu matbaada 1969’a kadar kitaplar basıldı. Kitaplar sadece Süryanice değil, Arapça, Osmanlıca ve Türkçe dillerinde de hazırlanıyordu. Öz Hikmet adında bir dergi ise 1953 yılına kadar basıldı. Matbaanın bazı parçaları bugün hâlâ manastırda ve Mardin’deki Kırklar Kilisesinde sergileniyor.
(Yapay Zeka ile Oluşturulmuştur)
Günümüzde Deyrulzafaran
Bugün Deyrulzafaran Manastırı, hâlâ Süryani Kilisesi’nin en önemli merkezlerinden biridir. Mardin Metropoliti burada yaşar. Dünyanın dört bir yanına dağılmış Süryaniler, dua etmek ve bereket dilemek için burayı ziyaret eder. Ayrıca yerli ve yabancı turistler de manastırın taş işçiliğini, kubbelerini ve tarihini görmek için buraya gelir.
