Köken

Bağlaç kelimesi, Türkçede “bağlamak” anlamına gelen bağla- fiilinden, isim türeten +(g)Aç ekiyle oluşturulmuştur. Bu yapı, işlevi itibarıyla “bağlama işi gören dil ögesi” anlamına gelir. Sözcük, Osmanlıcada kullanılan rabıt, edât-ı rabt gibi Arapça kökenli terimlerin yerine getirilmek üzere türetilmiş ve Cumhuriyet dönemi Türkçesinin dil bilgisi terminolojisine yerleşmiştir.

Kullanım Alanları

• Dilbilgisi: Aynı türden kelime ya da kelime gruplarını, cümleleri ve yargıları birbirine bağlayan işlevsel sözcükleri tanımlamak için kullanılır.
• Eğitim: Türkçe derslerinde, özellikle cümle çözümlemeleri ve metin yapısı konularında öğretilen temel dil bilgisi kavramlarından biridir.
• Sözdizimi: Farklı yargı birimlerini mantıksal ilişkiyle birbirine bağlayan dilsel ögelerin sınıflandırılmasında kullanılır.
• Metin incelemeleri: Metinler arası bağ kuran veya düşünceler arasında ilişki tesis eden işaretleyici sözcüklerin belirlenmesinde temel kavramdır.