Bazen kaybetmek gerekir kazanmak için.
Bazen ise kazanmak gerekir kaybetmek için.
Arayan için mi zor?
Bulmuş olan için mi zor?
Arayan, her geleni gelen zanneder; her gideni ise kaybettim zanneder.
Bulmuş olan ise “Bulduğum, bulduğum mudur?” diye düşünür. Oysa aradığı o değilse, o da bulamamıştır.
Bazen elinden gidene üzülürsün ama bilmezsin ki el bile senin değil.
Bazen elinde olana sevinirsin ama yine bilmezsin ki o da senin değil.
Bazen pusula olursun, her dünyaya yön gösterirsin.
Bazen ise kendi dünyana yön bulmaya çalışırken pusulan yorulmuş olur.
Bazen dünyalar senin zannedersin.
Bazen ise acizin de acizi olduğunu görürsün.
Bazen düşünürsün: “Yoldan mı geçiyorum, yoksa yol benden mi geçiyor?” diye.
Bazen de yol senin zannedersin; oysa o yoldan kimler gelir, kimler geçer.
Bazen bir gül dikmek istersin, dikenlerinden habersiz.
Bazen ise dikensiz bir gül dikersin; güzel kokusundan habersiz.
Gül dünyaya benzer; sıkıca tutarsan ellerine batar ve kokusu gidene kadar acı çekmezsin. Ama kokusu, güzelliği gidince acı çekmeye başlarsın.
Oysa gülün suçu nedir? Onu koklamasını bilmeyen insan vardır.
Dikenlerine dokunmadan onu koklamayı bilmeyen insan vardır.
Bazen ne olduğunu anlamadan kurur gideriz.
Bazen ise olmayacağını bile bile yürürsün.
Bazen ise yürümek için yürürsün.
Bazen ise ümitle…
