Köken

Bingi kelimesi, Eski Türkçe bin- ya da bazı varyantlarda min- fiilinden türemiştir. Bu fiil “ata binmek” anlamındadır. Kelimenin en eski ve kökensel biçimi bin- olup, bazı Türk lehçelerinde görülen min- ya da mün- biçimleri, zamanla ses değişimi (özellikle burun ünsüzü etkisiyle oluşan nasalizasyon) sonucu ortaya çıkmıştır. Bu yapıya +gi isim yapma eki eklenerek “bingi” biçimini almıştır. Etimolojik olarak "binilecek şey" veya "üzerine çıkılan alan" anlamına yaklaşır niteliktedir.

Kullanım Alanları

• Mimarlık: Osmanlı ve Selçuklu mimarisinde, kubbe geçişlerinde kullanılan pandantif adı verilen yapısal ögeleri tanımlamakta kullanılır.
• Sanat tarihi: Geleneksel yapı süslemelerinde yer alan köşelik veya mimari geçiş öğeleri için kullanılır.
• Restorasyon terminolojisi: Tarihi yapıların onarımında, pandantif ya da kemer ara elemanları tarif edilirken “bingi” terimine başvurulur.