Her şeye rağmen çizdim
Kırılmayan bir sabırla,
İçimde susmayan bir sesle çizdim.
Gözlerinin değdiği manzarayı çizdim;
O manzarayı usulca aydınlatan ışığı,
Karanlığa inat, ince ince süzülen o umudu...
Çocukluğumun tozlu yolarını çizdim,
Dizlerimde kalan yaraları,
Hiç vazgeçmeden attığım o küçük ama inatçı adımları...
Sanki her biri içimde başka bir iz bırakmış gibi.
Ufkuna kapıldım çizdim sonra
Senin "hayat" dediğin o koca dünyayı;
Biraz eksik, biraz fazla,
ama hep gerçek hep kırılgan.
Gözlerinde biriken yorgunluğu çizdim;
Geceye sığmayan o sessiz çığlıkları,
Kimsenin duymadığı ama her şeyi anlatan bakışları...
Hayatını adadığın her şeyi çizdim;
Uğruna sustuğun kelimeleri,
Vazgeçtiğin düşleri,
İçinde büyüttüğün o görünmez ağırlığı...
Ve en çok da sessizliği çizdim
Konuşsa da kimsenin anlamadığı,
Sustukça derinleşen o boşluğu.
Ama bir şey daha ekledim bu kez:
Yarım kalan umutları,
Henüz yaşanmamış yarınları,
Ve her şeye rağmen
Yeniden başlayabilme ihtimalini...
Çünkü ben,
Sadece olanı değil
Olabilecek olanı da çizdim.
