Sanat ve estetik algısı, erken yaşlarda estetik uyarılara maruz kalmakla başlar. Sanat, beslendiği gelenek yoluyla devamlılığını sağlar, ancak hayatiyetini zamanın ruhuyla özdeşleştiğinde kazanır.
Anadolu coğrafyası, tarihsel süreç boyunca çok katmanlı medeniyet tasavvurlarına ev sahipliği yapmış olmasına karşın; son yüzyılda sanatsal ve entelektüel üretim bağlamında bir durağanlık evresine girmiştir. Bu noktada, benim Uzak Doğu’daki yaşamım sonrası gerçekleşen İstanbul merkezli farkındalık, şehrin gizemli geçmişiyle kurulan temasın sanatsal üretimime nasıl katkısı olduğunu göstermektedir. İstanbul, tarihsel sürekliliğini koruyan görkemli yapısı ve "gerçeküstü" olarak nitelendirilebilecek kentsel dokusuyla, yaratıcı süreçleri provoke eden benzersiz bir şehirdir.. İstanbul, ebedi bir tarihsel derinlik ile modernite arasındaki salınımıyla bana sonsuz bir ilham kaynağı oldu.
İstanbul’un sunduğu kışkırtıcı estetik zemin, şu tarihsel ve kültürel parametreler üzerinden okunabilir: Ayasofya efsaneleri ve Bizans saray aristokrasisinin mor ipekli, altın işlemeli tekstil dokuları.Fatih Sultan Mehmet’in İstanbul’u fethiyle başlayan kültürel dönüşüm; Ayasofya’da ilk cuma namazı ile somutlaşan fethin manevi boyutu ve Fatih’in Bellini’ye portre vermesiyle tezahür eden erken modernite belirtileri. Kanuni Sultan Süleyman’ın Güzel kızı Mihrimah, ya da şiirleriyle ölümsüzleştirdiği Hürrem… Mimar Sinan’ın strüktürel dehası ve III. Selim’in müzikal derinliğiyle şekillenen saray kültürü.
Herşey kışkırtıcıydı. Çoğulluğu ve karmaşıklığı, güzelliği ve çirkinliği, kutsallık ve sıradanlığı görselleştirmeye, devinime, gösteriye dönüştürmeye çalıştım.İstanbul’un tarihsel ve kültürel katmanlarını anlama ve yorumlama çabası üzerine kurulu bir sanat disiplini inşa etmekti gayem.