Köken

“Güney” sözcüğü, Türkiye Türkçesi’nde “gün” kökünden ve “+(g)Ay” ekiyle türetilmiştir. Halk arasında temel anlamı “güneş gören taraf” olarak bilinir. Bu kullanım tarih boyunca korunmuş, 1477 tarihli Lugat-i Halimi ve 1797 tarihli Asım Efendi’nin Burhan-ı Katı tercümesinde de güney yönü aynı anlamla ifade edilmiştir.

Kullanım Alanları

• Coğrafya ve Yön Tarifi: Harita okuma, yön belirleme ve seyahat planlamalarında kullanılır.
• Yer ve Ülke İsimlendirmesi: Bulunulan konuma göre güneye düşen bölgelerin adlandırılmasında tercih edilir.
• Sıfat Kullanımı: Coğrafi veya yönsel özellik belirten tanımlarda kullanılır.
• Halk Dilinde/Topografya: Dağın veya tepelerin güneş gören yanı, cenup tarafı olarak ifade edilir.