Hayat üç gün derler:
Dün, bugün ve yarın.
Dün geçti…
Belki de en çok orada bekledim seni.
Gelmedin. Bekledim. Sustun.
Bugün bitmek üzere.
Zaman ağır ağır akıyor ama içimdeki boşluk aynı.
Kalabalıklar var etrafımda ama sen yoksun.
Şimdi aklımda tek bir soru var:
Acaba yarın gelir misin?
Yoksa yarın da bugünün tekrarı mı olur?
Bazen insan bir başkasını beklerken aslında kendini tamamlamayı bekler.
Belki de mesele sen değilsin…
Belki mesele, eksik hissettiğim yanım.
Yarın gelir mi bilmiyorum.
Ama bildiğim bir şey var:
Hayat üç günse, ben artık bugünü yaşamayı öğrenmeliyim.
