Köken

Arapça kökenli “hüsün” (güzellik) kelimesi ile Türkçe kökenli “kuruntu” kelimesinin birleşiminden oluşan bir sözcüktür. "Kuruntu", Eski Türkçedeki “kur-” fiilinden türemiş olup “tasarlamak, zihinde oluşturmak” gibi anlamlar taşımaktadır. Bu bağlamda, "kuruntu" temelsiz ve gerçek dışı düşünceyi ifade eder.

"Hüsnükuruntu" kelimesi, etimolojik olarak "güzel düşünce" ya da "güzel kuruntu" anlamına gelse de, kullanımda çoğunlukla gerçeklikten uzak, temelsiz bir iyimserlik hâlini tanımlar. Bir durumu olduğundan daha iyi sanmak, boş yere umut etmek gibi anlamlarda kullanılır.

KULLANIM ALANLARI

Günlük Dil: Genellikle bireylerin olumlu ama gerçek dışı beklentilerini tarif etmek için kullanılır.



Psikoloji: Gerçeklerden kaçış ve bastırılmış arzuların yansıması olarak değerlendirilir.

Edebiyat: Karakterlerin hayal dünyası ve gerçeklikten uzak bakış açıları için anlatım aracı olarak kullanılır.