İbtidâ (Sözlük)

Başlama, bir işin, bir şeyin ilk defa ortaya çıkan kısmı veya başlama zamânı, başlangıç. "iptidâ" olarak da kullanılır.

(ﺍﺑﺘﺪﺍﺀ) i. (Ar. bed' “başlamak”tan ibtidā’). Arapça "bd" kökünden türetilmiştir.

Aşık Paşa, Garibname, 1330

Allah adın eytelüm evvel ibtidā / ki andan oldı ibtidā vü intihā 

[Allah adını söyleyelim ilk önce, çünkü başı ve sonu yapan odur]

Çü buldum ibtidâda intihâyı / Ana mir’ât edindim mâsivâyı (Şemseddin Sivâsî)

Budur evvel ol kapı dergâh-ı Hakk’a / Ki yolun ibtidâsıdır şerîat (Niyâzî-i Mısrî)

Mart iptidâsında Hayrullah Bey’i tekāüt ettiler (Reşat N. Güntekin)

İbtidadan yol sorarsan

Yol Muhammed Ali’nindir

Yetmiş iki dil sorarsan

Dil Muhammed Ali’nindir

Hatayî (Şah İsmail)