Köken

Arapça kökenli bir isim olan iftihar, Arapça faḫr (فَخْر) kökünden türetilmiş iftiḫār (اِفْتِخَار) kelimesinden Türkçeye geçmiştir. “Övünmek, şan duymak” anlamı taşır. Osmanlı Türkçesinde hem bireysel övgü hem de toplumsal şeref ifadeleriyle kullanılmıştır. Fiil şekli iftihar etmek olarak yerleşmiştir.

Kullanım Alanları

Günlük dilde: Bir kişisel başarının ya da yakın çevredeki olumlu gelişmelerin ardından kullanılan bir övünme ifadesidir.

Edebi metinlerde: Yüksek anlamlı, şairane bir övgü ve kıvanç bildirimi için tercih edilir.

Resmi belgelerde: Özellikle Osmanlı dönemine ait ferman ve beratlarda, saygı duyulan kişilere dair unvan ve sıfatlarda yer bulur: İftihârü’l-ulemâ, iftihârü’ş-şuarâ gibi.

Farklı Alanlardaki Kullanım

Eğitim: Öğrencilerin başarılarına bağlı olarak “iftihara geçmek” deyimiyle üstün başarı sınıflarına seçilme durumu anlatılır.

Örnek: Dönem sonunda iftihara geçmek için not ortalamasının 90’ın üzerinde olması gerekiyordu.