İlk Öğretmenim

İlk kez bu kadar derin ağlamıştım.

Göz pınarlarım boşanırcasına akıyordu.

Bir boşluğa düşmüş gibi oldum o anda.

Beni ben yapan öğretmenim gidiyordu.

Küçüktüm; yaramazdım ve tembeldim.

Elini uzattı, çekti beni karanlık bir kuyudan.

Sıcacık bir gülümsemeyle baktı gözlerime.

Bana benden çok inandı; belki de beni ben yaptı.

O an anladım bir öğretmenin

Bir çocuğu nasıl hayata döndürdüğünü.

Bana yazmayı öğreten oydu;

Yazmanın, insanın içini dökmenin en güzel yolu olduğunu söyleyen.

Gözyaşlarım kuruyacaktı,

Ama yazı kalacaktı, hatırlanacaktı.

Okulu, dersleri ve en çok da yazmayı sevdim.

Çünkü bana sevdiren bir öğretmenim vardı:

İlk kez beni öven,

“Başaracaksın.” diyen,

İlk kez bu dünyada önemli olduğumu hissettiren.

Yolculuğumuz kısa sürdü belki.

Çok üzüldüm, çok ağladım; kabul ediyorum.

Ama bir gün başarılı olursam,

Yanına gidip “Başardım.” demek istiyorum; sayenizde.

Siz beni kazandınız.

Ben de sizin gibi, insanları kuyudan çıkaracağım.

Hâlâ büyüyorum, hâlâ korkuyorum;

Ama vazgeçmeyi aklımdan bile geçirmiyorum.

Çünkü biliyorum:

Siz hâlâ bana inanıyorsunuz.

Ben de vazgeçmeyeceğim;

Başkalarını kurtaracak, koruyacağım.

İyi bir öğretmen, bir çocuğun en büyük şansıdır.

Siz benim en büyük şansımsınız.

Beni o kuyudan çıkaran,

Hayatıma ışık olan,

Yolumu aydınlatan

Ve yolumdaki insanlara umut bırakan…