İnsanın kendisini hiçbir yere ait hissetmemesi, fiziksel bir evsizlikten ziyade ruhsal bir yersiz yurtsuzluk halidir. Bu duygu, bazen en kalabalık sofralarda, en tanıdık gülüşlerin arasında bile bir hayalet gibi gelip yanınıza oturur. Herkesin bir ritme ayak uydurduğu, görünmez iplerle birbirine ve toprağa bağlandığı bir dünyada, siz o iplerin çok uzağında, boşlukta süzülür gibi hissedersiniz. Bu, sadece bir şehre sığamamak değil; bir ana, bir anıya, hatta kendi aynadaki aksine bile yabancılaşmaktır.
Sanki dünya devasa bir oyun sahnesidir de herkes rolünü ezberlemiş, kostümünü giymiş ve tam vaktinde sahneye çıkmıştır. Siz ise elinizde yanlış bir senaryoyla kuliste unutulmuşsunuzdur. İçinizde sürekli bir "eve dönme" arzusu vardır ama işin acı tarafı, o evin neresi olduğunu bilmezsiniz. Çocukluğunuzun geçtiği sokaklar dar gelir, doğduğunuz şehir size isminizle hitap etmez olur. Aitlik hissi, başkaları için doğal bir nefes alış gibiyken, sizin için her gün yeniden inşa edilmesi gereken ama her seferinde yıkılan derme çatma bir barınaktır.
Bu yabancılık hissi, modern dünyanın bize sunduğu o sahte parıltıların arasında daha da keskinleşir. Herkesin "bir şey" olduğu, bir gruba, bir ideolojiye veya bir mekana sıkı sıkıya tutunduğu bu çağda, hiçbir kalıba dökülememek insanın içindeki boşluğu büyütür. Ancak bu hüzünlü kopuşun içinde, kimsenin göremediği mahzun bir özgürlük de gizlidir. Bir yere ait olmadığınızda, hiçbir yerin sınırlarına da hapsolmazsınız. Sizin vatanınız, bir toprak parçası değil; okuduğunuz bir kitabın satır arası, gece yarısı dinlediğiniz bir melodinin tınısı ya da bir yabancının gözlerinde yakaladığınız o anlık anlayış olur.
Belki de ruhun bu dünyadaki macerası, hiçbir yere tam olarak sığamamaktır. Belki de kendimizi bir yere ait hissetmeyişimiz, aslında çok daha geniş, çok daha sonsuz bir yere duyduğumuz o tanımsız hasretin yankısıdır. Nihayetinde, köklerini toprağa gömemeyenler, başlarını gökyüzüne kaldırmayı en iyi bilenlerdir. Bu "yurtsuzluk", sizi bir yerin parçası yapmasa da, sizi kendi hikayenizin tek sahibi yapar. Ve bazen, hiçbir yere ait olmamak, her yere gidebilecek kadar hür olmanın o ağır ama eşsiz bedelidir.
