Herkesin hayallerini süsleyen o büyüleyici ülkeye, İsviçre'ye sonunda ayak basabildim. Bundan üç sene evvel vize reddi yediğimde, sadece iki sene sonra bu hayalin kapılarının bana açılacağını hayal bile edemezdim. Meğer hayat, biz planlar yaparken başımıza gelenlerden ibaretmiş... Biz, istediğimizi elde edemediğimizde gelen hüzünle boğuşurken; kaderin sakladığı o daha güzel "vuslat" detayını ıskalıyormuşuz.

Hülaseten, benim İsviçre maceram tam olarak böyle başladı. Umutlarımın tükenmeye yüz tuttuğu bir anda, Erasmus programıyla, hayallerimi süsleyen, sosyal medyada fotoğraflarına bakıp iç geçirdiğim, "Acaba bir gün bana da nasip olur mu?" dediğim o rüya, gerçekliğim oldu. Pek çok yer gördüm ama bugün, beni en çok tesiri altına alan Blausee’yi anlatmak istiyorum.

Yeşilin ve Mavinin Ahengi

Önce yoldan başlayalım... Daha Blausee’ye varmadan yollarda, İsviçre’ye çoktan aşık olmuştum. Yeşilin her tonu arasından, insanın içini ısıtan o şirin dağ kulübelerini ve yaylalarda otlayan inekleri seyrederek bu mükemmel yere geldik. Yol gökyüzüyle yeryüzünün oluşturduğu o muazzam intizamı, mavi ile yeşilin aşkını yolda olanlara net bir şekilde sunuyordu. Ancak yolcular ne anlatırlarsa anlatsınlar, bu manzaranın tanımlanmasında noksan kalacaklarından habersizdiler.

Ormanın Kalbindeki Turkuaz

Bu keyifli yolculuğun nihayetinde Blausse'ye ulaştık. İçeri girdiğimizde nereye bakacağımı bilemedim. Başımı kaldırıp gökyüzüne baksam, upuzun ağaçların göğü tezyin ettiği bir manzara; karşıma baksam görkemli bir orman yolu... Derken, o meşhur göl belirdi karşımda.

Her bir adımım hayretimi daha da artırıyordu. Çünkü gölü gördüğümde gözlerimi alamadım; rengi öyle berrak, öyle efsunlu bir turkuazdı ki... Hayranlığımı arttırmak için göle biraz daha yaklaştığımda suyun içinde süzülen kocaman alabalıklarını fark ettim. Hayatımda gördüğüm en büyük alabalıkları, gökdelenlerden bile yüksek dağların arasına gizlenmiş bu doğa harikasında yüzüyordu.

İtalyan Kürekçi ve Gözyaşı Efsanesi

Gölde, tabanı camdan yapılmış özel kayıklarla turlar düzenleniyordu. Bize, el kürekleriyle tekneyi idare eden İtalyan bir amca rehberlik etti. Pek çok dili konuşabilen bu amcanın, bottaki her turistin diline eşlik etmeye çalışması ve o samimi tebessümü çok tatlıydı. O anda Blausee, bambaşka diyarlardan gelen insanların aynı hayranlıkta birleştiği bir noktaya dönüşmüştü gözümde.

Bu gezide, göl hakkında anlatılan o hazin ve romantik hikayeyi de dinledim. Rivayete göre; mavi gözlü bir genç kadın, sevdiğini kaybetmiş ve göl kenarında o kadar çok ağlamış ki, gölün o eşsiz rengi bu gözyaşlarından oluşmuş. Bu hüzünlü hikayeyi tasvir etmek için gölün dibine yerleştirilen, ağlayan bir kadın heykeli vardı. Suyun berraklığı sayesinde cam tabandan netçe görülen bu heykel, hikayenin vücut bulmuş haliydi. Bu romantizmle gözümde daha da esrarengiz hale gelen bu gölden ayrılmak istemiyordum.

Kainatın Detaylarında Tefekkür

Gölden sonra, gürül gürül akan bir şelaleyi geçip yürüyüş alanına yöneldik. Burası İsviçre’nin el değmemiş tabiatına tanıklık edebileceğimiz manzaralar sunuyordu.

Ben doğa fotoğrafçılığını, bilhassa doğadaki detayları keşfetmeyi çok seviyorum. Bir arı, bir kelebek, bir yaprak... Kainattaki bu incelikleri fotoğraflamak bana kendimi bu dünyada "var" hissettiriyor. Yürüyüş boyunca bolca detaylara odaklandım; ne gördüysem hafızama ve kamerama hapsetmeye çalıştım. Yürüyüşe eşlik eden su sesi ile birlikte tabiatın içinde, tabiatla bir olma hissiyatını derinden yaşadım. Doğa, insanın kendine dönmesi için en güzel sığınaktı belki de.

Sürpriz Karşılaşma ve Şükür

Yürüyüşümüzün sonunda bizi tebessüm ettiren bir sürprizle karşılaştık: Alpakalar! (Ben onlara ilk görüşte Lama demiştim ama bu sevimli dostlar meğer Alpakaymış). O tabiatın içinde öyle güzel, öyle masum gözüküyorlardı ki...

Onları da uzun uzun seyrettikten sonra başımı kaldırıp o çok yüksekte, dumanlı dağlara baktım. Bu koca dünyada bir noktaydım sadece. Derin bir nefes aldım. Hayatın bana sunduğu manzaranın, hayalimdeki resimden çok daha güzel olduğunu düşünerek çokça şükrettim. Bu yolculuk, zihnime asla silinmeyecek bir anı olarak kazınmıştı.

Daha nicelerine...