Kıllı kol tekniği (İng. The Theory of the Hairy Arm), tasarım ve sunum süreçlerinde müşterinin/karar vericinin “mutlaka bir değişiklik yapma” ihtiyacını, işin temel kurgusuna zarar vermeden yönlendirmeyi amaçlayan bir yöntemdir. Teknik, sunulan taslakta (layout) kolay fark edilen ve savunulması gerekmeyen bir “itiraz hedefi” yaratmaya dayanır; böylece geri bildirim ve revizyon talebi bu hedef üzerinde yoğunlaşırken, tasarımın esas kararları korunur.

Çıkış Noktası

Tekniğin çıkış noktası, Lawrence San’ın aktardığı bir anıdır. San, pazarlama alanında uzun yıllar çalışmış bir yönetici olan “Joe” ile birlikte çalıştığını ve Joe’nun gençlik döneminde (bilgisayar öncesi grafik üretim ortamında) yaşadığı bir deneyimi paylaştığını anlatır.^【1】  Joe’ya göre bazı müşteriler her işte bir değişiklik yapmak zorunda hisseder; bu değişiklik çoğu zaman “iz bırakma”, işi sahiplenme ve kontrol duygusu üretme ihtiyacına bağlanır. Joe, eski dönemde stat kamera ile fotostat üretimi yapılırken, “her parçada bir şey değiştiren” ve çoğu kez işi bozan bir müşteriyle baş etmek için meslektaşlarıyla birlikte “kıllı kol” adını verdikleri tekniği geliştirdiklerini aktarır.

Birincil Örnek

Lawrence San’ın metninde, uygulama şu biçimde tarif edilir: Tasarımcı, fotostat alınırken kolunu görüntü alanına “kazaymış gibi” sokar; böylece fotostatın bir kenarında kadrajı kısmen örten “kıllı kol” görüntüsü belirir. Müşteri sunumu gördüğünde ilk tepkisi bu unsura itiraz etmek olur (“Bu kıllı kol burada ne arıyor?”). Tasarımcı da “hata” için özür dileyerek kolu kaldıracağını belirtir ve kol çıkarıldıktan sonra üretime geçilip geçilemeyeceğini sorar. Müşteri, kolun kaldırılması şartıyla onay verir. Joe’nun ifadesiyle, müşterinin “kolu çıkar” talebi, onun müdahil olma ihtiyacını karşıladığı için tasarımın önemli unsurlarına dokunmadan sürecin tamamlanmasını sağlar.

İşleyiş Mantığı

Tekniğin mantığı, geri bildirimin yönünü belirlemeye dayanır:

• Taslakta açık biçimde göze çarpan, kolayca reddedilecek bir unsur kasıtlı olarak bırakılır (örnekte “kıllı kol”).
• Müşteri, revizyon isteğini bu unsur üzerinde yoğunlaştırır.
• Hedef unsur kaldırılır/düzeltilir ve onay alınır.
• Böylece müşteri değişiklik yaptığı düşüncesiyle süreçte rol aldığını hissederken, tasarımın asıl yapısı korunur.

Bu yaklaşım “müşteriye değiştirecek bir şey vermek” şeklinde formüle edilir; unsurun “yeterince bariz ve tartışmasız” olması gerekir.

Sıradan revizyon süreçlerinden farklı olarak, “rastgele” ve “kompulsif” biçimde değişiklik isteyen müşterilerle çalışırken başvurulan bir pratik olarak konumlanır. San, profesyonel deneyimi ilerledikçe revizyonların tasarım sürecinin doğal bir parçası olduğunu benimsediğini; ancak bazı müşterilerde her ayrıntıyı “işaretleme/sahiplenme” ihtiyacının belirgin olduğunu ve bu tür uç durumlarda “kıllı kol” yaklaşımını aklına getirdiğini belirtir.