Köken 

Mine kelimesi, Türkçeye Farsça mīnā (مینا) sözcüğünden geçmiştir. Farsçada bu kelime, "cam, boncuk" ve "metal yüzeylere işlenen renkli, parlak cam katmanı, emaye" anlamlarını taşır. Bu sözcüğün, "gök, gök rengi" anlamına gelen Farsça mīnū kelimesiyle ve daha eski bir kök olan Avestacadaki mainyu (gök) sözcüğüyle köken birliğine sahip olduğu düşünülmektedir. 

Kullanım Alanları

• El Sanatları ve Kuyumculuk: Mücevherat, tabaka, vazo, ibrik gibi değerli metal eşyaların yüzeylerini renklendirmek ve süslemek için kullanılan geleneksel sır tekniğini (emaye) ve bu katmanı tanımlamada kullanılır.
• Anatomi ve Diş Hekimliği: Dişin en dıştaki koruyucu tabakasını adlandıran yerleşik bir anatomi terimidir. Diş minesini ifade etmek için kullanılır.
• Saatçilik: Özellikle eski ve değerli saatlerin, genellikle emaye tekniğiyle yapılmış kadranlarını tanımlamak için kullanılır.
• Edebi Dil ve Betimleme: Bir yüzeydeki ince, parlak ve zarif işlemeleri, nakışları veya desenleri tanımlamak amacıyla mecazi bir terim olarak kullanılır.