Hangi veçheden bakarsak bakalım; tüm kapılar insana çıkıyor.
İş, okul, aile hayatlarımızda esasında bir boşluğu doldurmak üzere yol alıyoruz. Bu boşluğu ifade etmeye kalktığımızda kendimiz olduğunu görüyoruz. Kendimiz ile tamamlanacak kümeler serisi her bir yönümüz… Kimilerinde, kimi insanlar ile kesişip güzel faydalı işler ortaya koyabiliyorken, kimi kümelerde tek başına yol alıyor ve bu boşluğu tamamlamaya gayret ediyoruz.
Her iki açıdan da gerek içsel, gerek dışsal faktörlere göre pozisyon alıyor ve etkileşimlerimiz ile kendimizi tamamlama sürecimiz devam ediyor. Tamamlanması, eksik kalması hususundan ziyade ben burada insanın farklı yönleri, meziyetleri ve değer algısını dikkate alarak; son yıllarda ihtiyaç ve sorunlara binaen karşımıza çıkan bir paradigma değişimine ve bu değişimde farkındalığın kazanılmasına dikkat çekmek istiyorum.
Okul ve çalışma hayatlarımızın, başka insanlara faydalı olabilmek adına inşa edildiği bir gerçek. Edindiğimiz bilgi ve tecrübeler ile ilgili sorun, problem ve çalışmalar karşısında bir alan doldurup, ihtiyaçlara çözüm üretiyoruz. Son yıllarda ise ihtiyaçların tekrar kurgulanması ve tanımlanması ile bir paradigma değişiminin söz konusu olduğunu söyleyebiliriz.
İhtiyaç ve problem durumları karşısında elbette bir meslek, çalışma alanında yetkinlik hayatın olmazsa olmazlarındandır. Yetkinlik diğer adı ile ehliyettir ve ilgili alanda ehil olarak çalışma ruhsatını bize verir. Bu anlamda attığımız adımlar, başardığımız çalışmalar vs ile anlam kazanır ve yol alırız. Ne var ki, bugün pek çok sektörde farklı hızlarda devinim ve dönüşümler yaşansa da geçmişten bu yana insana baktığımızda esasında reflektif olarak aynı olduğunu görebiliyoruz. Bu husus fiziksel becerilerden ziyade bilişsel ve duygusal yetilerinde daha bir ön plandadır.
İnsanı yani kendimizi daha yakından tanıma cesareti gösterenlerimizin karşısına ilk çıkan şey; kendimizi tek bir kelime, cümle ve kalıp ile tanımlayamayacağımız oluyor. Bir çok farklı meziyet, duygu, kavrayış ve hatta eksikliklerimiz ile çok yönlü ve değişken bir potansiyel teşkil ettiğimizi hatırda tutmamız ve üzerine düşünmemiz gerekiyor.
Şimdi, özellikle çalışma hayatında yaşanan bu paradigma değişiminde sancısı çekilen unsurun çalışanların öncül mesleklerinin artık alanlarındaki sorun ve yaklaşımlarına yeterli gelmemesi ve farklı açılardan, farklı disiplinler ile yaklaşım sergilemeleri oluyor. Bu bir yanı ile zorunluluktan ortaya çıkıyor çünkü zamana karşı hareket edilen ve her yönü ile verimliliğin sağlanması istenilen hemen hemen her sektörde alışılagelen yaklaşımların çözümsüz kalışı ve farklı disiplinlerin bu anlamda harmanlanarak yeni metodolojilerin üretilmesi ve üretken, yaratıcı vb yaklaşımlar ile sorunların aşılması… Bu çetin bir süreç olsa da genel manada insan adına faydalı sonuçlar ortaya koyacağı kanısındayım.
Tasarım ve problem odaklı yaklaşımlar son dönemde bu alana ciddi çözümler sunarak paradigma değişiminde öncül unsurlar oluyor. Şahsi olarak benim adıma kıymetli olansa insan fıtratına daha uygun bir düşünce ve eğitim sürecinin gelişerek fayda yönünde karar kılacağına dair ön görümdür.
Bu bağlamda kendimizi tanımaya ve tanımlamaya dair sorgulamalarımızda farklı yön ve becerilerimizi geliştirmemiz, tek bir bakışla beslenmemiz ve iş, çalışma hayatımızda farklı disiplinlerin sorun aşımında kullanıp, multidisipliner bir perspektife konsantre olmaya devam etmeliyiz.
Bu sayede iş, aile, sosyal yaşantımızda farklı sorun ve pozisyonlara dair çıkış imkanı bulabileceğiz. Öncelik bu açıdan kendimizin farklı meziyet ve donatılar ile gelişmeye yatkın bir potansiyel olduğunu fark etmektir. Bu farkındalık mesleki yeterlilik ile beraber artık öğrenme ve gelişme basamaklarımızı besleyecektir.
