Son zamanlarda sosyal medyada sürekli karşıma çıkan bir penguen var. Adı resmî değil ama herkes ona “Nihilist Penguen” diyor. Başta neden bu kadar viral olduğunu pek anlamadım. Sonuçta Antarktika’da yürüyen bir penguenin görüntüsü, milyonlarca görüntülenmeye ulaşacak bir şey gibi durmuyor. Ama işte internet kültürü böyle bazen en beklenmedik şeyler bir anda kolektif duyguların ifadesine dönüşüyor.
Bu penguenin görüntüsü aslında yeni değil. 2007 yılında "Dünyanın Sonunda Karşılaşmalar" belgeselinden alınmıştır. Penguen tek başına koloniden ayrılıyor ve uzaklara doğru yürümeye başlıyor. Sadece bu kadar. Ne konuşma var, ne altyazı, ne açıklama. Sadece bir kamera ve yürüyen bir penguen.
Ama bence olayı ilginç yapan da tam olarak bu boşluk. Yani izlerken ister istemez kendi anlamını kendin dolduruyorsun. Sosyal medyada insanlar işte tam bu boşluğu kullanarak videonun üzerine yorumlar, müzikler, metaforlar ve espriler eklemeye başladı. Kimi dramatik piyano koyuyor, kimi “hepimizin hayatı işte böyle” diye yazıyor. Bir anda o yalnız penguen, milyonlarca kişinin içindeki o tarif edemediği hislerin maskotu haline geldi.
Benim açımdan ilginç olan şey şu: Bu fenomen aslında penguen hakkında değil, insanlar hakkında. Penguen yürümeye devam ediyor ama yorumlayan biziz. Biz kendi yorgunluklarımızı, belirsizliklerimizi, “modern hayat tuhaflığı” diyebileceğim şeyleri onun üzerine projekte ediyoruz. İnternet de zaten tam bunu yapmayı çok seviyor. Bir görüntüyü alıyor, evrensel duyguya dönüştürüyor.
Bu trendin bu kadar hızlı yayılmasının bir nedeni de “sessizliği”. Yani abartı yok, açıklama yok, yönlendirme yok. Bu sessizlik özellikle kısa videoların gürültülü dünyasında çok daha dikkat çekiyor. Bazen anlamlı olan şey yüksek sesli olan değil, kimsenin açıklamadığı şey oluyor.
Sonuç olarak, “Nihilist Penguen” veya "Depresif Penguen" bence internetin nasıl çalıştığına dair güzel bir örnek. Küçük bir görüntü, büyük bir duygu. Bilgi değil, his paylaşımı. Belki de bu yüzden bu kadar tutuldu ve aynı zamanda bu penguenin tek başına 70 km lik bir yol yürüyüp hayatını kaybetmesi kendi içinde bir tür hastalığın olmasını ve tek başına bu hayattan gitmesini tetiklemiş olabilir çünkü insalardan daha çok hayvanlar yalnız ölürler. Bazen bir av olurlar bazen ise hastalık onu öldüreceğini bilip bulunduğu yerden uzaklaşırlar.
Hoşça kal, küçük dostum. Yürüdüğün o bembeyaz yol, bizim cesaret edemediğimiz tüm yolların anısına...
Bu madde yapay zeka desteği ile üretilmiştir.
