Özlemek

İnsan sadece insanı özlemez. Şehirleri de özler bazen, o şehirlerdeki anılarını özler. Orada bıraktığı insanları özler. İstemeden dönmüştür ait olmadığı yere. Onun ait olduğu yer aslında arkasında bıraktığı yerdir. Kahraman Deniz'in de bir şarkısında dediği gibi "Tam da terk etmek üzereydim bu şehri, ait olmadığım sokaklara dönmek için."^【1】 Ve bazen gitmeye hazırsındır aslında, seni durduran bir şey vardır. Kimse seni yolcu etmez. Tek başına geldiğin şehre yine tek başına dönüyorsundur.

Gözlerine bakınca içinde kelebekler uçurtan insan gelsin de sana "gitme" desin istersin. İtiraf etmesen de beklersin bunu. Demez, hiçbir zaman demez. Direnirsin gitmemek için, sebepler ararsın. Her şeyini aniden oraya taşımak istersin, olmaz demiş miydim? Bunu da denersin, en kısa sürede oraya gitmek istersin, elinden gelen ne varsa uğrunda harcasan da olmaz. Hiçbir zaman olmadı, bundan sonra da olmayacak. Özlersin bazen, çok özlersin. O olmadan yapamam dersin, yaparsın aslında. O şehre gitmeden yaşayamam dersin, bunu söylerken bile ait olmadığın yerde yaşamaya devam edersin. O benim hayatım dersin mesela, ne yani şu an ondan sonradayız ve sen yaşamıyor musun? Ruhun ölü, biliyorum. Dalga geçtiğimi sanma sakın, benim de ruhum ölü. Şimdi ruhlarımızı yeniden bir umut ışığında yaşatmaya çalışacağız.

Hayat, istediklerimizi hep bizden en uzağa taşırmış. Yıllardır tek bir şehre ait olduğumu düşünürdüm. Yine Kahraman Deniz'in yukarıda alıntı yaptığım şarkısında "Aniden sen geldin ve mahvettin beni, ben böyle güzel bir hata hiç görmemiştim." der. O da aniden çıktı karşıma, bağladı beni bambaşka bir şehre. Tamamen tesadüf eseri gittiğim ve sadece ama sadece 10 günü geçmeyecek kadar kaldığım bir yere bağlanmıştım. Ama bir sorunum vardı. Ya oraya gitmek için fedakarlıklar üstüne fedakarlık sergileyecektim ya da hiçbir şeye karışmayıp bu şehri unutmaya çalışacaktım. Peki ben hangisini seçtim dersiniz? Zor olanı seçtim önce. Baktığınızda gözünüze zor gelen şey "fedakarlıklar üstüne fedakarlık sergilemek" olarak gelirdi. Ama unutmak... unutmak zaman fark etmeksizin her zaman daha zor olmuştur. Unutmaya çalıştım. "Yorma kendini" dedim. Olmadığını fark ettim. Bu süreçte ya çok çabalayacağım ya da sadece basit fedakarlıklar yapıp kendimi avutacağım. Bu yoldaki her bedeli ödemeye hazırım. Ait olduğum yere gideceğim. Kendimi bu yalanların, dolanların, çok fazla insanın içine ait hissetmiyorum. Hiçbir zaman da hissetmedim. Bunu okuyan sen, evet sen. Sen de kendini bu hayata ait hissetmiyorsun, kalk ve ait olduğun yeri bul. Bu bir kitapla, bir şarkıyla veya bambaşka bir şeyle olabilir. Hayat hep bizim istediğimiz gibi gitmez ama gitmesi için ait olduğun yeri bulursun.

Kendinizi bir odaya, bir şehre hatta bir ülkeye kapatmayın. Bazı kaderler tesadüf eseri ortaya çıkar. Bana da böyle denk geldi. Bu tesadüfü özledim. Çünkü ne demiştik "Özlersin Bazen." Benim onu son görüşümde Ağustos sırılsıklamdı. Eylül'ü sen nereden bilesin?