Köken

Farsça پرستش (perestiş) sözcüğünden Türkçeye geçmiştir. Sözcük, Farsça perestіden fiilinden türemiş olup “tapmak, ibadet etmek” anlamlarını taşımaktadır. Türkçedeki kullanım da bu kökensel anlam çerçevesiyle ilişkilidir.

Kullanım Alanları:

• Dinî kullanım: Kelime, “tapınma, ibadet etme” anlamıyla bir varlığa yöneltilen ibadet ve bağlılığı ifade etmek için kullanılır.
• Mecazî kullanım: “Taparcasına sevme, aşırı sevgi veya bağlılık” anlamıyla, bir kişiye ya da kavrama duyulan yoğun sevgi ve bağlılığı anlatmak için kullanılır.
• Edebi kullanım: Kelimenin hem ibadet hem de aşırı sevgi anlamını birlikte taşıdığı belirtilir. Bu çift anlamlı yapı, tarihî ve edebî metinlerde sözcüğün dinî çağrışım içeren bağlılık anlatımları ile mecazî hayranlık ve tutkulu sevgi anlatımlarında kullanılmasına imkân vermiştir.