Köken

Semavi kelimesi, Arapça samāwī (سماوي) sözcüğünden Türkçeye geçmiştir. Bu sözcük, smw kökünden gelen ve “gökyüzü” anlamındaki samāˀ (سماء) kelimesine -ī nispet eki eklenerek türetilmiştir. Dolayısıyla semavî, "gökyüzüne ait", "gökle ilgili", "göksel" anlamına gelir. Arapça’daki yapısıyla bu türden nispet sıfatları, bir kavramı başka bir kavrama bağlayan aidiyet bildiren sıfatlardır.

Kullanım Alanları

• Din ve teoloji: En yaygın kullanımıyla semavî dinler ifadesinde yer alır; İslam, Hristiyanlık ve Musevîlik gibi vahiy temelli dinleri tanımlamak için kullanılır.
• Edebiyat: Özellikle divan şiirinde veya tasavvuf metinlerinde, “ulvî” (yüce), “manevî” ya da “ilahi olanla ilişkili” anlamında geçer.
• Sanat ve estetik: Renk tanımlamalarında “gökyüzü mavisi” veya “göksel renk” anlamıyla kullanılabilir.
• Felsefe ve metafizik: “Dünyevi” olana karşıt olarak “semavi hakikat”, “semavi alem” gibi ifadelerde yer alarak yüce, aşkın veya fizikötesi kavramları belirtir.