Sessiz Ev

Gittiğin yerin adını bilmiyorum

Ama yokluğun duruyor her yerde

Kaynayan çorba kazanında sönmeyen soba dumanında

beni her gördüğünde uzattığın ellerin gibi sıcacıktı kalbin.

Şimdi o sıcaklık bir anı oldu içimde,
Üşüyen akşamlara karışıyor.
Sanki kapı aralığından bakarsın hâlâ,

Bana seslenecek gibi, sessizce

Masanın köşesinde yarım kalmış bir çay,
Söylenmiş cümleler gibi soğuyor yavaş yavaş.
Sen giderken ev biraz daha eskidi,
Duvarlar bile susmayı öğrendi biraz.

Ve ben her sabah aynı boşluğa uyanıyorum,
Adını içimden sayıklıyorum her kelimeni her heceni,
Gittiğin yer uzak mı yakın mı bilmiyorum,

Ama ben seni hep aynı yerden özlüyorum.