Hiç “sorun çıkarmayan” biri olmanın gerçekten iyi bir şey olup olmadığını düşündün mü?
Bu yazı, uzun süre güçlü görünen ama içinden geçenleri sessizce taşıyanlara dair...
Bazı çocuklar vardır; çok ses çıkarmaz. Uyum sağlar, kimseyi yormaz. “Ne kadar uslu”, “ne kadar olgun” denir onlar için. Üzülse bile belli etmemeyi, ihtiyaçlarını ertelemeyi, ortamın beklentisine göre davranmayı erken yaşta öğrenirler. Ama insan durup şunu sormadan edemiyor:
Bu sessizlik gerçekten iyi olmaktan mı gelir?
Bazen çocuk, hissettiklerini gösterdiğinde yük olacağını düşünür. Ağladığında susturulacağını, üzüldüğünde anlaşılmayacağını hisseder. Sevilmek için susar. Bu bir tercih değil, kendini koruma biçimidir. Sorun çıkarmaz ama içinden geçenleri tek başına taşır.
Duygular yok olmaz. Sadece ertelenir. Yıllar geçtikçe o bastırılan şeyler bir yerden kendini gösterir. Bazen ani bir kırılma olur, bazen ilişkiler yorulur, bazen insan kendine çok sert davranır. Çevre şaşırır: “Sen hiç böyle değildin.” Oysa hep vardı, sadece görünmüyordu.
Asıl mesele sessiz olmak değil, duyulmamaktır. Kurallara uymak, güçlü durmak her zaman iyi hissetmek demek değildir. İnsan, duygularının fark edildiği, adının konulduğu ve güvenle anlatabildiği bir alana ihtiyaç duyar.
Bazen insan güçlü olduğu için değil, kimse onu tutmadığı için güçlü görünür. Ve bu da en çok, kimse fark etmeden yorulmasına neden olur.
Sessizlik her zaman güç değildir; bazen hayatta kalmanın bir yoludur.
Bu yüzden çocukları hemen susturmaya çalışmak yerine onları anlamaya çalışmak önemlidir. “Hiç sorun çıkarmıyor” demek her zaman iyi bir şey olmayabilir. Bazen en çok desteğe ihtiyacı olanlar, bunu en az belli edenlerdir.