Köken

Sözcük kelimesi, Türkçedeki "söz" köküne getirilen +cük, -cuk ekiyle türetilmiş yapay bir isimdir. Bu ekle birlikte ilk anlamı “küçük söz” veya “kelimecik” biçiminde dar bir kullanım taşırken, özellikle Dil Devrimi’nin ikinci aşamasında Fransızca vocable (kelime) sözcüğünün etkisiyle bugünkü “kelime” anlamını kazanmıştır. Bu yeni anlamıyla 1969’dan itibaren TDK sözlüklerinde yer almış; kelimenin Melih Cevdet Anday tarafından önerildiği de çeşitli kaynaklarda belirtilmiştir.

Kullanım Alanları

• Dilbilgisi terminolojisi: Cümlede anlam taşıyan en küçük yapı birimini belirtmek için kullanılır.
• Eğitim ve öğretim: Dil edinimi ve yazma becerilerinin geliştirilmesinde “sözcük bilgisi”, “sözcük hazinesi”, “sözcük öğretimi” gibi ifadelerde yer alır.
• Sözlükbilim (leksikografi): Sözlüklerdeki her bir giriş maddesi “sözcük” olarak adlandırılır; “sözcük tanımı”, “sözcük listesi” gibi terimlerle kullanılır.
• Anlambilim (semantik): Çok anlamlılık, eşdizimlilik, deyimleşme gibi süreçlerde “sözcük anlamı”, “sözcük çağrışımı” gibi kavramların açıklanmasında geçer.
• Edebiyat ve şiir çözümlemeleri: Yazarın kullandığı dile ilişkin çözümlemelerde “sözcük seçimi”, “sözcük yoğunluğu”, “sözcük tekrarı” gibi ifadelerde yer bulur.
• Psikolinguistik ve nörolinguistik: Beynin dil işleme süreçlerinde “sözcük erişimi”, “sözcük tanıma” gibi terimlerle kullanılır.
• Dil politikaları ve Dil Devrimi bağlamı: “Kelime” yerine Türkçe karşılık önerisi olarak “sözcük” öne çıkmış, bu bağlamda yazı dili tartışmalarında sıkça yer almıştır.
• Yazılı ve sözlü anlatım çalışmaları: Anlatımın gücü ve doğruluğu açısından “etkili sözcük kullanımı”, “anlamlı sözcük dizimi” gibi konularda geçer.