Güzel anıları izlerken
en çok sessizlik konuşur içimde.
Bir zamanlar “biz” olan her şey
şimdi tek kişilik bir hatıra gibi.
Gülüşün takılı kalmış bir videoda,
ben ise o anın dışında,
izleyen ama dokunamayan bir yabancı.
Sanki hayat devam etmiş de
ben bir yerde durup kalmışım.
Birlikte yürüdüğümüz yollar
şimdi sadece yön tarifinde var,
ama varış noktası yok artık.
Çünkü sen yoksun.
En zor olan ne biliyor musun?
Geri dönmeyeceğini bilmek değil,
dönsen bile
aynı olmayacağını anlamak.
Ve ben…
her izlediğim anıda
biraz daha öğreniyorum
sensizliğin nasıl bir şey olduğunu.
Ama yine de
silmek istemiyorum hiçbirini.
Çünkü acıtsa da
en gerçek halim orada kaldı:
seninle.
Şereflişan, Melda Asya. “Tek Kişilik Hatıra.” Yayımlanmamış, el yazması şiir. 2026.
