Yeryüzünün bu yalnızlığı şu koca âlemde, bu karmaşada, hengamede insanın sükût-u sessizliği hayır mıdır şer mi ?
Oysa ne çok hakkımız var konuşmaya, bilmeye, bilinmeye ve en çok da anlamaya tabi anlaşılmaya da.
Milyonlarca insan arasında yalnız hissediyoruz. Anlayabildiğimiz ne çok insan var sanıp anlaşılmamaktan dert yakınıyoruz. Sahi gerçekten anlıyor muyuz? O yüzden mi yalnız, çaresiz hissediyoruz. Yaşamın bir yerlerinde ansızın tıkanıyoruz. Herşeyden ve herkesten uzaklaşıp sessizleşiyoruz. Bu yüzden mi içimizde bir yerde her yer her yerde.
Oysa ne çok anlamadığımız yaşamlar, kararıp giden gençlikler var. Hangi birine engel olabiliyoruz, kaç ruha dokunabiliyor bu hayatta? Farkında mısınız zaman geçiyor. Bir insana el uzatmanızı, düştüğünüz yerden kalkmanızı, annenize onu sevdiğinizi söylemenizi beklemiyor. Kaybettiğiniz, yapabilecekken bahanelere sığınıp yapamadığınız her şey keşkelerle, pişmanlıklarla önünüze dağ olup çıkıyor. Aşabilecek miyiz, vicdanımız rahat edecek mi?
Şu an hala nefes alıyorsanız ve bir yerlerde bu yazıya denk geldiyseniz eğer görüyor veya istiyorsunuz da. Yeniden ayağa kalkmak için, faydalı olmak için, iyilikleriniz için ne güzel iki sebep. Peki asıl yok olan ne, kendimizde eksik gördüğümüz şey ne?
Bence inanç. Ne kadar inanıyoruz kendimize, sevgimize, yapabileceklerimize, yaşama ve insanlığa. Kendi yürüdüğümüzü hayat yolunda başarı adımlarını bir başkasından bekleyemeyiz. Eğer varsak ve nefes alıyorsak en büyük umudumuz bu olsun. İnsanlığa ödenecek borcumuz var. Açlıktan ölen çocuklarımız, poşetine yardım bekleyen yaşlılarımız, kaldırım kenarlarında maması biten kedilerimiz ve var olduğunu haykırmak isteyen vicdanımız, uyanması gereken bir insanlığımız var.
Bil ki her güzele sebep sensin
İçindeki bu azim cehaleti yensin...
