Yalnızlığın Karanlık Yüzü

Yalnızlık, tercih mi edilir yoksa hayatın getirdikleri yahut getirmedikleri mi insanı yalnızlığa sürükler. Bana göre yalnızlık tercih edilmez, evet yalnızlığın zaman zaman istendiği, ihtiyaç duyulduğu anlar olur. Kimse yalnız yemek yemenin, yalnız eğlenmenin, yalnız yaşamanın zorluğunu istemez. Genelde kalabalık aileleri olan insanların yalnız kalmak istediklerini bu kalabalıktan çok sıkıldığını dinleriz. Ama bilmezler ki en zoru kalabalıklar içinde yalnız kalan insanlar. İnsan nereye aittir? Doğduğu eve mi yasadığı şehre mi? İnsan sevildiği, saygı gördüğü ve anlaşıldığı yere aittir.

İnsanoğlu her şeyle baş etmiştir de sevgisizlikle, yalnızlıkla baş edememiştir. İnsan hasta olsa başına kötü bir olay gelse hep yanında birinin olmasını ister. Çünkü insan yaradılışı gereği bir nefese ihtiyaç duyar. Bazen deriz ki bazıları için, varlığı yeter, bu nedir? bu güvenmektir. O kişinin nefesini, maneviyatını, içinin en derinlerinde hissetmektir. O kişi hayatınızdan çıktığında kocaman bir boşluk hissedersiniz. Ve bundan sonraki hayatınızda onun yokluğu ile mücadele etmeye başlarsınız. Burada başlayan yalnızlık büyüleyicidir. Çünkü bilirsiniz ki hayatın zorlukları karşısında artık tek başınızasınızdır.

Her şeyi kendiniz yapmaya başlarsınız, her zaman güçlü olmak zorunda hissedersiniz kendinizi. Ama yorulursunuz, hayatı yaşamayı teğet geçersiniz. İnsan tek başına da yaşayabilir elbet ve mutlu da olabilir. Kendi düzeni vardır kendisi tercih eder bu durumu. Ama yalnız kalmaya mecbur bırakılan insanların kalbi hep kırıktır. Koskoca bu dünyada neden sevilmediklerine, neden hor görüldüklerine hep bir isyanları vardır.

Suça eğilimli olan insanların ya da direkt suçluların geçmiş yaşamlarını incelendiğimde bu kişilerin aile düzenlerinin olmadığı, bulunduğu çevre ve edindiği arkadaşlıkların kişi üzerinde büyük etkisinin olduğu gördüm. Kişiler hayata karşı öfkesini kırarak dökerek hafifletmeye çalışıyordu. Keşke herkes sevilse, insanlar fakirlikle bile baş edebilmiştir de sevgisizlik, hor görülmeye yenik düşmüştür. Halbuki bir insanın bir insanı sevmesi bu kadar zor olmamalı. Çıkarsızca, hesapsızca ,onu sevmek için sebepler bularak belki, ama her şeye rağmen sevmek...