Babinski Refleksi

Babinski refleksi, nörolojik muayenenin temel bileşenlerinden biri olup, ilk kez 1896 yılında J. F. F. Babinski tarafından tanımlanmıştır. Bu fenomenin tıp literatürüne kazandırılmasındaki temel amaç, histerik kökenli felçler ile merkezi sinir sistemindeki yapısal hasarlara bağlı gelişen organik felçlerin birbirinden ayırt edilmesidir. Fizyolojik olarak bu refleks, piramidal yol lezyonlarının tanılanmasında kullanılan en kritik göstergelerden biri olarak kabul edilmektedir.

Yenidoğan babinski refleksi ile alakalı görsel ^{(yapay zeka ile oluşturulmuştur)}

Babinski yanıtını elde etmek için kullanılan klasik yöntemde, kişi sırtüstü pozisyondayken ayak tabanının dış kenarı boyunca topuktan başlayarak beşinci metatarsal kemiğin baş kısmına doğru sert ve sivri bir cisimle çizme hareketi uygulanır. Bu uyarıya verilen karakteristik yanıt; ayak başparmağının yukarı doğru bükülmesi ve eş zamanlı olarak diğer parmakların yelpaze tarzında dışa doğru açılması ile tanımlanır. Üst motor nöron kontrol sisteminde meydana gelen hasarlarda ortaya çıkan bu durum, anormal bir plantar refleks olarak değerlendirilir.

Çocukluk dönemi nörolojik gelişiminde Babinski refleksi, beyin sapı ve omurilik tarafından kontrol edilen ilkel refleksler kategorisinde yer almaktadır. Yenidoğanlarda ve süt çocuklarında bu refleksin görülmesi, merkezi sinir sisteminin gelişim sürecinin doğal bir parçasıdır. Bebeklerin büyük bir kısmında bir yaşına kadar ekstansör plantar yanıtın alınması normal kabul edilmekle birlikte, sinir sisteminin olgunlaşması ve kortikal baskılanmanın artmasıyla birlikte bu refleksin yaşamın ilk yılından itibaren kaybolması beklenir. Serebral palsi gibi nörogelişimsel bozuklukların erken tanısında, Babinski yanıtının yaşamın ilk aylarından itibaren değerlendirilmesi tanısal bir önem teşkil etmektedir. Özellikle spastik tip serebral palsili hastalarda piramidal yolağın tutulumu ile ilişkili olarak bu refleksin varlığını koruduğu bildirilmektedir.

Erişkin dönemde veya beklenen gelişimsel süreden sonra Babinski yanıtının tekrar ortaya çıkması ya da varlığını sürdürmesi, frontal lob hasarı veya üst motor nöron hastalıkları gibi patolojik durumların göstergesi olarak kabul edilir. Klinik pratikte ayak taban derisinin kalınlaşması veya nasırlaşması gibi durumlarda klasik yöntemin uygulanması güçleşebilmektedir. Bu engelleri aşmak amacıyla literatürde Chaddock, Oppenheim, Gordon, Bing ve Schaefer gibi araştırmacılar tarafından çeşitli yüzeyel ve derin uyarı bölgelerini içeren modifikasyonlar önerilmiştir. Bu modifikasyonlardan biri de ayak sırtının dış kenarından malleolus externus bölgesinden son parmak aralığına doğru yapılan uyarıyı içeren "ayak sırtı" tekniğidir. Yapılan klinik çalışmalar, klasik yöntemin en yüksek güvenilirliğe sahip olduğunu göstermekle birlikte, alternatif tekniklerin de özellikle fiziksel zorlukların bulunduğu vakalarda yüksek oranda pozitiflik sağlayabildiğini ortaya koymaktadır.