Tarih boyunca türlü nedenlerle yıkılan yerleşme bölgelerinde, yıkıntıların üst üste birikmesiyle oluşan ve çoğu kez içinde yapı kalıntılarının gömülü bulunduğu yayvan tepe."Kazılar sırasında höyükte eski uygarlıklara ait kalıntılar bulundu."
Noun
2.
Doğal ya da yapay olarak oluşmuş küçük tepe."Ovadan yükselen höyük, manzaraya hâkim bir noktadaydı."
Noun
İşaret Dili
H
ö
y
ü
k
Köken
Türkçedir. Eski Türkçede ög (yüksek, tepe) kelimesinden türemiştir. Anadolu ağızlarında hüyük veya hıyık biçimleri de kullanılır.
Kullanım Alanları
Arkeoloji: Eski medeniyetlere ait yerleşim kalıntıları höyüklerde korunur.
Coğrafya: Küçük doğal tepeleri tanımlamak için kullanılır.
Tarih: Antik dönem yerleşimlerinin tespitinde höyükler ipuçları sağlar.
H
ö
y
ü
k