Alp Olmak Zordur Alperen Olmak Daha Zor

Tarihin içinden bizlere miras olarak gelen, ruhumuza işleyen, kalbimize ve kanımıza nakşolan şeyin peşine düştüğümüzde karşımıza tek bir tip çıkar o da Alperenlik ruhudur. Bugün size, insanların isimden öte pek ilerisini bilmediği ama sadece bir isimden değil, bir ruhun, bir davanın ve bir milletin yeniden şahlanış mayasından, onu “millet” yapan bir konu olan Alp-eren’likten bahsetmek istiyorum.

^{Alp-Eren (Görsel Yapay Zeka İle Oluşturulmuştur)}

Hepimiz biliriz ki, bu topraklarda alp olmak zordur ama Alperen olmak çok daha zordur. Çünkü alp, sadece bileğinin gücüyle meydan okurken Alperen, hem nefsiyle cenk eden bir derviş hem de mazlumun sancağını taşıyan bir yiğit demektir. Bu kutlu yolun köklerine baktığımızda, karşımıza muazzam bir şey çıkar. "Alplik".  Yani yiğitlik, kahramanlık ve yenilmez savaşçılık. "Eren", ise hakikate ermiş, ve Allah dostu, ermiş olan kişi demektir. İşte bu iki kelimenin birleşimi, Türk’ün öz suyunu, o muazzam karakterini oluşturur. Benim penceremden bakınca, bu sadece bir kelime değil, bir insanın dünyada gelebileceği en üst mertebe olan "insan-ı kâmil" yolculuğunun ve bu vatana nefer olmanın ta kendisidir.

Peki, kimdir bu Alperen? O, sadece tekkede tesbih çeken bir abid ya da sadece meydanda kılıç sallayan bir asker değildir. O, hem cephelerde savaşçı (Alp) hem de halkın ruhunu ilmek ilmek dokuyan bir mürşittir (Eren). Anadolu’nun fethinde, o ıssız dağ başlarında kurdukları tekkelerle halka rehberlik etmiş, Selçuklu’dan Osmanlı’ya uzanan o gazi-derviş tipinin en saf örneği olmuşlardır. Onlar için Türk ve İslam, birbirinden asla ayrılamayacak iki kutsal değerdir. İslam, Türk’ün gazileriyle birleşmiş, bu birleşimle bir cihan imparatorluğunun temelleri atılmıştır.

Bir alpin yüreği "mazlumun dayanağı" olmalıdır. Yani korku nedir bilmemeli, düşman karşısında aslan gibi heybetli durmalıdır. Ama yetmez! Alpin asıl gücü "hamiyet" yani gayrettir. Kutsal değerlerini korumak için gerekirse kendi canına kıyabilme iradesidir.

Ancak asıl zorluk burada başlar: Din alpliği. İnsan dış dünyayı kılıcıyla fetheder ama ya kendi iç dünyası? İşte orada devreye velayet, riyazet ve o yakıcı aşk girer. Alperen dediğin, her şeyden önce nefsiyle hesaplaşan, egolarını bir yanılsama olarak gören kişidir. Kendi içindeki o büyük orduyu, yani hırsı, kibri ve kini yenmedikçe hakiki bir Alperen olunamaz. O, öyle bir tevekkül hırkası giyer ki, dünya malı gözünde bir zerre hükmüne iner.

Bu yolun davası büyüktür. Hedef, cihanın nizamını sağlamak, yani o kutlu Nizam-ı Alem ülküsüdür. Bu sadece bir toprak kazanma hırsı değildir. Bu, adaleti, huzuru ve müsamahayı yeryüzüne yayma cehdidir. İşte bu idealin adı, ulaşıldıkça uzaklaşan, uzaklaştıkça daha çok sevilen Kızılelma'dır. Alperen, bu hedefe giderken anadan geçer, yardan geçer, serden geçer ama davasından asla geçmez. Çünkü o, Allah’a hesap vereceği o yalnızlık vaktini sevdiği kadar, toplumun şerefini kurtarma savaşına katılmayı da asli bir sorumluluk bilir.

Tarihin seyrine bir bakınız lütfen. Hoca Ahmet Yesevi’nin Türkistan’da yaktığı o ateş, binlerce Alperen eliyle Anadolu’ya, Balkanlar’a taşınmıştır. Onlar gittikleri her yerde adaletle, ilimle ve doğrulukla hareket etmişler, kılıçla açılan yolları gönülle mühürlemişlerdir. Yeni kurulmuş bir beyliği, bir cihan devleti yapan güç, Horasan erenlerinin, alplerin ve dervişlerin o sarsılmaz imanı ve idealizmidir.

Sonuç olarak, Alperenlik ruhu bizim genlerimize işleyen kültür kodumuzdur aslında. Bugün de ihtiyacımız olan şey, o ruhu yeniden kuşanmaktır. Kendi nefsini yenen, ilim kılıcıyla cehaleti parçalayan, himmet süngüsüyle engelleri aşan ve her daim hakkın hatırını âli tutan bir nesil.... Unutmayalım ki, bu yolun sonu öyle bir yere çıkar ki, orada ne korku vardır ne de hüzün. Alperen, bu dünyanın geçici heveslerine değil, ebedi bir hakikate sevdalıdır.