İlk defa siyah beyaz görselleriyle dikkatimi çeken bir film izledim. Aslında bir belgeseldi ama Charlie Chaplin’in hayatı bana bir filmmiş gibi heyecanlı ve biraz da uzak hissettirdi. Çünkü Chaplin sanki “görünmeyen adam”dı.
Avare karakterini yaratana kadar geçen yıllarda hayatın içinde ama arka planda kalmış biriydi. Bu yüzden bana hem çok tanıdık hem de hiç tanımadığım biri gibi geldi.
Chaplin ilk ekrana baktığında gözleri beni biraz ürküttü. Aslında hiçbir filmini tam olarak izlememiştim ama çocukken de bana biraz ürkütücü gelirdi. Belgeselde de söylendiği gibi, gözleri bir anda samimi ve rahatlatıcı bakarken bir anda soğuk ve ürkütücü olabiliyor.
Bence sıcak bakışlarıyla “Ben de sizdenim, beni de sevin” derken; soğuk bakışlarıyla “Beni bugüne kadar neden sevmediniz?” diye soruyordu.
Sevginin ne olduğunu bilmeden büyümüş biri. İnsanların onu ancak güldürdüğünde fark ettiğine inanarak büyümüş. Bu yüzden özel hayatında duygusal bağlar kurmakta zorlanması bana çok anlaşılır geldi.
Ama bir yandan da Chaplin’in çok popüler olduğu bu dünyanın ondan, ailesinden ve çevresinden neler götürdüğü çok açık. Gençlik yıllarında görünmeyen tüm “avareleri” temsil ederken, yıldız olduktan sonra da şöhretin bedelini yaşayan insanları temsil etmiş.
Dediğim gibi, ilk defa siyah beyaz karelerden oluşan bir izletiden gerçekten zevk aldım.
