En İyi Olduğun Yer Senin Cephendir

Başımızı kaldırıp o sonsuz boşluğa her baktığımızda, aslında sadece gökyüzünü ve onun yıldızlarını değil, bir aidiyeti seyrediyoruz. Peki bu aidiyet nedir? Şanlı bayrağımızdır. "Al mendilim sende kalsın, sil yaşını" diyen o naif ama sarsılmaz sese kulak verdiğimizde, vatan sevgisinin sadece bir duygu değil, omuzlarımıza binen tatlı ama ağır bir yük olduğunu anlıyoruz. Bekleyenin olduğu halde, uğruna çalıştığın ve kendini onlar için hırpaladığın çocukların olduğu halde, onları soğukkanlı bir şekilde arkada bırakıp "Çocuğum ana babasız yaşar ama vatansız yaşayamaz" diyerek geride bıraktığımızda anlıyoruz. Vatan sevgisi üzerine bugüne kadar milyonlarca satır yazıldı, binlerce şiir okundu. Özellikle edebiyat, bu sevdanın harlı ateşini diri tutmak için en güzel köprüdür, kabul ediyorum. Ancak bir noktada durup kendimize şu can yakıcı soruyu sormamız gerekiyor: Biz bu vatanı sadece kelimelerle mi seviyoruz, yoksa terimizle mi, çabamızla mı?

Memleket sevdasının en büyük düşmanı, onun sadece romantik bir söyleme hapsedilmesidir. "Vatan sağ olsun" demek kolaydır her zaman. Asıl zor olan şey, vatanın sağ olması için o gün yapman gereken en küçük işi bile mükemmeliyetle yerine getirmektir. Şarkı sözünde geçen o "Memleket sevdana yürek gerek" ifadesi, sadece cephede göğüs germeyi değil, masa başında dirsek çürütmeyi, laboratuvarda sabahlamayı veya bir matbaanın başında mürekkep kokusuyla boğuşurken en doğrusunu üretmeyi de kapsar. Vatanını en çok seven, görevini en iyi yapandır. Bu, bir slogandan öte, bir medeniyet inşasının hatta binlerce yıldır var olan bu vatanın en en en temel taşıdır. Eğer bir editörseniz, Türkçenin namusunu korumak ve en nitelikli bilgiyi topluma ulaştırmak vatan borcunuzdur. Eğer bir mühendisseniz, bu toprakların savunmasına tek bir cıvata ile dahi olsa değer katmak sizin sevdanızın kanıtıdır. Eğer bir tarihçiyseniz, tozlu raflar arasında bu milletin hafızasını doğru belgelerle ayağa kaldırmak sizin vatanperverliğinizdir. Eğer bir yazılımcıysanız bu kodları vatanın bekası için gece-gündüz durmadan yazmak sizin bir cephenizdir.

Hepimizin bu hayatta bir "en iyisi" var. Kimimiz stratejik düşünme yeteneğine, kimimiz teknik bir disipline, kimimiz ise kitleleri etkileyecek bir kaleme sahibiz. Kimisi sadece meraklıdır. İcraati pek olamaz ama çokça merakı vardır mesela. Vatan sevgisi, insanın bu yeteneklerini bencilce bir kariyer basamağı olarak değil, toplumsal bir hizmet olarak kullanmasıdır. Kendi içindeki cevheri keşfetmiş ve onu bir disiplinle harmanlamış her birey, aslında vatanın sınırlarında nöbet tutan bir asker kadar değerlidir. Meraklı olan ise, merakını kullanarak kendini geliştirmeli ve şuurlu bir nefer olarak bu vatana her ne alandaysa hizmet etmeli. Çöpçüyse çöpü bile, şuurlu bir nefer olarak toplamalı.

^{Yazı Yazan Genç (Görsel Yapay Zeka ile Oluşturulmuştur.)}

Bugün dünyada "güç" kavramı sadece silahla ölçülmüyor. Bilgiyle, teknolojiyle, yayıncılıkla ve kültürel derinlikle ölçülüyor. Bizim en iyi olduğumuz alan hangisiyse, orası bizim "savunma hattımızdır". Bir derginin sayfalarında doğru bilgiyi yaymak, bir belgesel karesinde bu milletin kahramanlarını dünyaya anlatmak veya akademik bir disiplinle tarihsel gerçekleri gün yüzüne çıkarmak gibi şeyler asıl icraattir. Vatan sevdası uzakların yoluna düşsek de, öleceğimiz toprağın onurunu her an sırtımızda taşımaktır.

Tutku, disiplinle birleşmediği sürece saman alevi gibidir bir anda parlar ve söner. "Ben vatanımı çok seviyorum" diyen birinin, eğer kendi işinde vasat kalmaya rızası varsa, bu sevgide bir eksiklik var demektir. Vatan sevgisi, teknik bir mükemmeliyet arayışıdır. Yazıyorsak en iyisini yazmalıyız, araştırıyorsak en derine inmeliyiz, üretiyorsak en sağlamını yapmalıyız. Akademik ve teknik bir disiplinden mahrum bırakılmış bir yetenek, heba edilmiş milli bir servet demektir. Bu yüzden kendimizi eğitmek, eksiklerimizi tamamlamak ve "daha iyisi nasıl olur?" diye uykusuz kalmak, bu topraklara olan borcumuzun birer taksitleridir aslında. Ve bu taksiti ancak şuurlu bir dava uğrunda can verdiğimizde ödemiş oluruz. Çünkü en kıymmetli ve son kıymetli şey olan, canımızı vermiş oluruz.

Günün sonunda, başımızı yastığa koyduğumuzda içimizde ağlayan kumruların sesini dindirecek tek şey, "Bugün vatanım için ne yaptım?" sorusuna verdiğimiz somut cevaptır. Bu cevap arkasında duramayacağımız edebiyat naraları değil, bitirilmiş bir proje, doğru yazılmış bir makale veya titizlikle yürütülmüş bir araştırma, hizmet olmalıdır. Ya da bu yolda geçen bir gün olmalıdır. Çünkü Memleket sevdası, süslü cümlelerin arkasına saklanmak değil, o cümleleri hayata geçirecek iradeyi göstermektir. Çünkü "Memleket sevdana yürek gerek". Biz bu toprakta doğduk ve bu toprakta öleceğiz. Ancak aradaki o uzun ince yolda bıraktığımız izler, sadece ne kadar çok sevdiğimizi değil, ne kadar çok çalıştığımızı anlatmalı. Gök kubbe altında bulutlar geçip giderken, bizler işimizin başında, hoş bir sada bırakarak göçmeliyiz bu diyardan. Çünkü vatan, üzerinde sadece yaşanılan bir yer değil, bizlere hangi cephede görev düştüyse, o görevi hakkıyla icra ederek yücelteceğimiz en kıymetli emanettir. Vatan olmadan ezan olmaz, vatan olmadan bayrak olmaz, vatan olmadan sen olmaz, vatan olmadan ben olmaz.