Gadi Eisenkot (19 Mayıs 1960, Taberiye), Fas kökenli İsrailli asker ve siyasetçidir. İsrail ordusunda 1978 yılında başladığı askerî kariyerinde çeşitli komuta görevlerinde bulundu ve 16 Şubat 2015-15 Ocak 2019 tarihleri arasında İsrail'in 21. Genelkurmay Başkanı olarak görev yaptı. İsrail'in 2006 Lübnan Savaşı sonrasında geliştirdiği, sivil altyapının da hedef alınmasını ve orantısız askerî güç kullanılmasını öngören Dahiye Doktrini'nin oluşturulmasıyla ilişkilendirildi. 2022 yılında siyasete girerek İsrail Meclisine (Knesset) seçildi. Ekim 2023-Haziran 2024 döneminde Binyamin Netanyahu başkanlığındaki olağanüstü hâl hükümetinde ve savaş kabinesinde yer aldı. 2025 yılında Yashar Partisi'ni kurarak 27 Ekim 2026 genel seçimlerine katıldı ve Netanyahu karşısındaki muhalefet bloğuna liderlik etti. İsrail Cumhurbaşkanı Isaac Herzog tarafından 7 Kasım 2026'da hükümeti kurmakla görevlendirildi.^【1】

Gadi Eisenkot, 19 Mayıs 1960'ta İsrail'in kuzeyindeki Taberiye kentinde, Fas'tan göç etmiş Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. ^【2】Babası Meir Eisenkot, Fas'ın Marakeş kentinden, annesi Ester Eisenkot ise Kazablanka'dan İsrail'e göç etmişti.^【3】 Dört çocuklu ailenin ikinci çocuğu olan Eisenkot, çocukluk ve gençlik yıllarını İsrail'in güneyindeki Eilat kentinde geçirdi.^【4】 Ailesi, kökenleri Orta Doğu ve Kuzey Afrika'ya dayanan Yahudileri tanımlamak için kullanılan Mizrahi topluluğuna mensuptu.^【5】

Eilat'taki Goldwater Lisesinde öğrenim gördükten sonra Tel Aviv Üniversitesinin tarih bölümünden mezun oldu. Askerî kariyeri sırasında ABD'deki askerî eğitim kurumlarında lisansüstü eğitim aldı. 1997 yılında hazırladığı 21. Yüzyılda İsrail'in Güvenliği: Riskler ve Fırsatlar başlıklı çalışmasında İsrail'in güvenlik stratejisini, askerî tehditleri ve bunlara karşı geliştirilebilecek politikaları ele aldı. Bu çalışmada İsrail'in güvenlik doktrininin temel ilkelerinin resmî bir belgede ayrıntılı biçimde yayımlanmamış olmasına değindi. İstihbarat kapasitesinin geliştirilmesini, askerî caydırıcılığın sürdürülmesini ve Arap ülkeleriyle yapılan barış anlaşmalarının korunmasını savundu. 2011 yılında Hayfa Üniversitesinde siyaset bilimi alanında yüksek lisans derecesi aldı.^【6】

Eisenkot, 1978 yılında 18 yaşındayken İsrail ordusunun Golani Tugayı'na katıldı. Askerlik hizmetine 13. Piyade Taburunda başladı. 1980'li yılların başında İsrail'in Lübnan'daki askerî harekâtlarında görev aldı. 1986-1987 yıllarında operasyon subayı olarak çalıştı ve ardından Kuzey Bölge Komutanlığı bünyesinde görevlendirildi.

1992 yılında albay rütbesine yükseldi. 1994'te Efraim Tugayının komutanlığına atandı. 1997-1998 yıllarında Golani Tugayı Komutanlığı görevini yürüttü. 1999 yılında tuğgeneral rütbesine yükseltilerek Başbakan ve Savunma Bakanı Ehud Barak'ın askerî sekreterliğine getirildi. Bu görevi sırasında İsrail ile Suriye arasında yürütülen müzakerelerde yer aldı.^【7】

İkinci İntifada sırasında Batı Şeria'daki İsrail askerî birliklerinin komutasını üstlenen Eisenkot, 2003 yılında Batı Şeria Tümen Komutanlığına atandı. Haziran 2005'te Genelkurmay Operasyonlar Dairesi Başkanlığına getirildi ve tümgeneral rütbesine yükseldi.^【8】

Eisenkot, 2006 yılında İsrail ile Hizbullah arasında yaşanan Lübnan Savaşı sırasında Genelkurmay Operasyonlar Dairesinde görev yaptı. Savaşın ardından İsrail ordusunun Kuzey Bölge Komutanlığına atandı. Bu görevini Temmuz 2011'e kadar sürdürdü.

Kuzey Bölge Komutanlığı döneminde İsrail'in Lübnan'a yönelik askerî yaklaşımına ilişkin açıklamalarda bulundu. Hizbullah'ın roket kapasitesinin genişlediğini ve İsrail'e yönelik yeni bir çatışmada daha büyük askerî güç kullanılabileceğini belirtti. Lübnan hava sahasında sürdürülen İsrail keşif uçuşlarını da Hizbullah'ın askerî faaliyetlerini izleme gerekçesiyle savundu.^【9】

Dahiye Doktrini, adını Lübnan'ın başkenti Beyrut'un güneyinde bulunan ve Hizbullah'ın faaliyet gösterdiği Dahiye bölgesinden alan bir askerî yaklaşımı ifade eder. İsrail'in 2006 Lübnan Savaşı sırasında bu bölgeye düzenlediği yoğun hava saldırılarının ardından gündeme gelen doktrin, silahlı grupların faaliyet gösterdiği yerleşim alanlarında askerî hedeflerin yanı sıra altyapının da geniş çaplı saldırılara maruz bırakılmasını esas aldı.

Eisenkot, 3 Ekim 2008'de Reuters tarafından aktarılan açıklamasında, Lübnan'dan İsrail'e roket fırlatılması hâlinde 2006 yılında Dahiye'de yaşanan yıkımın diğer yerleşim bölgelerinde de tekrarlanacağını söyledi. İsrail'e saldırı düzenleyen köylere orantısız güç uygulanacağını, bu yerleşimlerin sivil alanlar olarak değil askerî üsler olarak değerlendirileceğini belirtti. Söz konusu yaklaşımın bir öneri değil, onaylanmış bir plan olduğunu ifade etti.^【10】

Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Konseyine sunulan 25 Eylül 2009 tarihli Gazze Çatışması Hakkında Birleşmiş Milletler Olgu Tespit Misyonu Raporu'nda, Dahiye Doktrini İsrail'in askerî düşüncesinde ortaya çıkan bir yaklaşım olarak ele alındı. Raporun 1194-1199. paragraflarında Eisenkot'un 2008 yılındaki açıklamalarına yer verildi. Raporda, doktrinin sivil mülkiyet ve altyapıda geniş çaplı yıkıma yol açan orantısız güç kullanımını içerdiği belirtildi. BM heyeti, 27 Aralık 2008-18 Ocak 2009 tarihleri arasında Gazze'de gerçekleştirilen Dökme Kurşun Harekâtı'nda gözlemlenen bazı askerî uygulamaların bu yaklaşımla örtüştüğü sonucuna vardı.^【11】

Filistin Meselesi İnteraktif Ansiklopedisi'nin İsrail ordusunun askerî etik anlayışını inceleyen maddesinde de Eisenkot'un Dahiye Doktrini'ne ilişkin açıklamaları ele alındı. Maddede, İsrail ordusunun söz konusu yaklaşımı resmî askerî politika olarak benimsediğine ilişkin açık bir duyuru bulunmadığı, buna karşılık Eisenkot'un planın onaylandığını söylediği kaydedildi.^【12】

Human Rights Watch (İnsan Hakları İzleme Örgütü), 13 Mayıs 2010 tarihinde yayımladığı I Lost Everything: Israel's Unlawful Destruction of Property During Operation Cast Lead başlıklı raporunda Gazze'de 2008-2009 yıllarında gerçekleştirilen askerî harekât sırasında sivil mülkiyetin tahrip edilmesini inceledi. Örgüt, araştırdığı 12 olayda 189 binanın tamamen yıkıldığını, bunlar arasında 170 konutun bulunduğunu ve en az 971 kişinin evsiz kaldığını bildirdi. Raporda Eisenkot'un 2008 yılındaki açıklamalarına da yer verilerek sivil mülkiyetin askerî zorunluluk dışında tahrip edilmesinin uluslararası insancıl hukukla bağdaşmadığı belirtildi.^【13】

Eisenkot, Kuzey Bölge Komutanlığından ayrıldıktan sonra Genelkurmay Başkan Yardımcılığı görevine getirildi. 16 Şubat 2015 tarihinde İsrail ordusunun 21. Genelkurmay Başkanı oldu. 15 Ocak 2019'a kadar sürdürdüğü bu göreviyle Fas kökenli Yahudi ailelerden gelen ilk İsrail Genelkurmay Başkanı oldu.

Görev süresi boyunca ordunun komuta yapısının düzenlenmesi, askerî hazırlık kapasitesinin geliştirilmesi, istihbarat faaliyetlerinin genişletilmesi ve kara, hava, deniz ve siber kuvvetler arasındaki koordinasyonun artırılması üzerinde çalıştı.

Eisenkot'un Genelkurmay Başkanlığı döneminde Ağustos 2015'te IDF Strategy (İsrail Ordusunun Stratejisi) başlıklı belge yayımlandı. Belge, İsrail ordusunun stratejik hedeflerini, tehdit değerlendirmelerini, kuvvet kullanma esaslarını ve komuta yapısını açıklıyordu. Belgenin İngilizce çevirisi, Ahmad Samih Khalidi'nin giriş yazısıyla birlikte 2016 yılında Journal of Palestine Studies dergisinde yayımlandı.

Strateji belgesinde İsrail'in askerî güvenlik anlayışı caydırıcılık, erken uyarı, savunma ve askerî sonuç elde etme ilkeleri çerçevesinde tanımlandı. Düzenli devlet ordularından kaynaklanan tehditlerin yanı sıra Hamas ve Hizbullah gibi devlet dışı silahlı örgütler, İran'ın bölgesel faaliyetleri ve siber saldırılar da güvenlik tehditleri arasında sıralandı.

Belge, ordunun faaliyetlerini rutin dönem, olağanüstü durum ve savaş koşulları olmak üzere üç ayrı çerçevede ele aldı. Askerî harekâtlarda siyasi yönetim tarafından belirlenen hedeflerin esas alınması, komuta ve kontrol mekanizmalarının düzenlenmesi, istihbarat kapasitesinin geliştirilmesi ve kara harekâtlarının etkinliğinin artırılması öngörüldü.^【14】

Eisenkot'un Genelkurmay Başkanlığı döneminde uygulanan çok yıllı askerî dönüşüm programı Gideon Planı olarak adlandırıldı. Planın temelleri 2015 yılında atıldı ve uygulaması 2016 yılında başladı.

Program kapsamında ordunun düzenli birlikleriyle yedek kuvvetlerinin yapısının yeniden düzenlenmesi, eğitim ve hazırlık seviyesinin artırılması, teknolojik imkânların geliştirilmesi ve operasyonel kapasitenin güçlendirilmesi hedeflendi. Askerî kaynakların öncelikli alanlara yönlendirilmesi ve kuvvet yapısının küçültülerek etkinliğinin artırılması da planın amaçları arasında yer aldı.

Eisenkot, bu dönemde ordunun dinî ve siyasi ayrışmalardan bağımsız bir kurumsal yapıya sahip olması gerektiğini savundu. 2016 yılında ordunun dinî bilinçlendirme faaliyetlerini yürüten biriminin kurumsal konumunu değiştirdi. Dinî ve seküler kesimler arasında tartışmalara yol açan bu düzenleme, askerî kurumların ortak bir komuta ve değerler sistemi çerçevesinde faaliyet göstermesi gerektiğine ilişkin görüşleriyle bağlantılıydı.

Aynı yıl ABD Genelkurmay Başkanı Joseph Dunford tarafından kendisine Liyakat Lejyonu Nişanı verildi.^【15】

Eisenkot'un Genelkurmay Başkanlığı döneminde Gazze Şeridi'nde 30 Mart 2018 tarihinde Büyük Dönüş Yürüyüşü adıyla gösteriler başladı. Filistinliler tarafından düzenlenen gösterilerde Gazze'ye uygulanan ablukanın kaldırılması ve Filistinli mültecilerin geri dönüş hakkının tanınması talep edildi.

Eisenkot, gösteriler başlamadan önce yaptığı açıklamada Gazze sınırına 100'den fazla keskin nişancının konuşlandırıldığını bildirdi. İsrail askerlerine sınırın toplu biçimde geçilmesini veya sınırdaki engellerin tahrip edilmesini önlemek amacıyla yoğun güç kullanma talimatı verildiğini açıkladı.

Human Rights Watch, 3 Nisan 2018 tarihli açıklamasında, gösteriler sırasında ölümcül güç kullanımına ilişkin talimatları ele aldı. Örgüt, 30 Mart'ta hayatını kaybeden Filistinli göstericilerden 14'ünün öldürülmesini hukuka aykırı olarak nitelendirdi ve göstericilerin yaşamı tehdit eden yakın bir tehlike oluşturduğunun ortaya konulamadığını bildirdi.^【16】

Filistinli insan hakları kuruluşu Al-Haq, Planning to Kill: Israel's Public and Stated Plans to Commit War Crimes başlıklı çalışmasında Eisenkot'un gösteriler öncesinde yaptığı açıklamaları ve İsrail ordusunun ateş açma kurallarını inceledi. Raporda, Eisenkot'un 28 Mart 2018'de keskin nişancıların konuşlandırıldığını doğruladığı ve yoğun güç kullanımına ilişkin açıklamalar yaptığı aktarıldı. Al-Haq ayrıca Eisenkot'un ilk gösterilerin ardından askerlerin müdahalesini destekleyen sözlerine yer verdi.^【17】

Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Konseyi tarafından oluşturulan bağımsız uluslararası soruşturma komisyonu, 25 Şubat 2019 tarihli raporunda 30 Mart-31 Aralık 2018 dönemindeki gösterileri inceledi. Komisyon, gösteri alanlarında 189 Filistinlinin hayatını kaybettiğini, bunlardan 183'ünün İsrail güvenlik güçlerinin kullandığı gerçek mermilerle öldürüldüğünü bildirdi. Gerçek mermilerle öldürülenler arasında 35 çocuk, 3 sağlık çalışanı ve 2 basın mensubu bulunuyordu. Aynı dönemde 6 binden fazla kişi gerçek mermilerle yaralandı.^【18】

Komisyon, İsrail güvenlik güçlerinin bazı göstericileri yakın ve ciddi bir yaşam tehdidi oluşturmamalarına rağmen hedef aldığına inanmak için makul gerekçeler bulunduğunu belirtti. İncelenen bazı ihlallerin savaş suçu veya insanlığa karşı suç teşkil edebileceği sonucuna vardı.^【19】

Institute for Middle East Understanding (IMEU) tarafından 27 Temmuz 2026'da yayımlanan Eisenkot hakkındaki bilgi notunda da 2018 Gazze gösterileri ve Eisenkot'un o dönemdeki Genelkurmay Başkanlığı görevine yer verildi. Kuruluş, gösterilere yönelik askerî müdahaleyi Eisenkot'un komuta dönemindeki olaylar arasında ele aldı.^【20】

Eisenkot, 15 Ocak 2019'da Genelkurmay Başkanlığı görevinden ayrılarak yaklaşık 40 yıllık askerî kariyerini tamamladı. Emekliliğinin ardından araştırma kuruluşlarında, sivil kurumlarda ve özel sektörde çeşitli görevler üstlendi. İsrail'in ilk Başbakanı David Ben-Gurion'un mirasının korunması ve Negev bölgesinin geliştirilmesiyle ilgilenen David Ben-Gurion Miras Enstitüsünün başkanlığını yaptı.^【21】

14 Ağustos 2022'de, dönemin Savunma Bakanı Benny Gantz ve eski Adalet Bakanı Gideon Saar ile birlikte Ulusal Birlik Partisinin oluşturduğu siyasi ittifaka katıldığını açıkladı. Gantz'ın Mavi-Beyaz Partisi ile Saar'ın Yeni Umut Partisinin oluşturduğu merkez sağ ittifak içerisinde yer aldı. Eisenkot, siyasete giriş kararını açıklarken askerî görevinden ayrılmasının ardından kanunen gerekli bekleme süresinin tamamlandığını belirtti.^【22】

1 Kasım 2022'de yapılan genel seçimlerde Ulusal Birlik Partisinin listesinden 25. dönem İsrail Meclisine milletvekili seçildi. Partinin seçim listesi 12 milletvekilliği kazandı. Eisenkot, Mecliste Dışişleri ve Güvenlik Komitesi üyeliği yaptı. Bunun yanı sıra polis teşkilatının yetkilerine ilişkin yasa çalışmalarında ve askerî yedek personelle ilgili parlamenter faaliyetlerde bulundu.

2023 yılında Batı Şeria'nın kuzeyinde, 2005'te boşaltılan dört İsrail yerleşimine yeniden dönüşün önünü açan yasa düzenlemesine karşı çıktı. Aynı dönemde Netanyahu hükümetinin politikalarını eleştirerek ülkedeki siyasi ve toplumsal ayrışmaların İsrail'in güvenlik kapasitesini etkilediğini savundu.^【23】

7 Ekim 2023'te Hamas'la İsrail arasında başlayan çatışmaların ardından, Binyamin Netanyahu başkanlığında olağanüstü hâl hükümeti kuruldu. Eisenkot, Ekim 2023'te portföysüz bakan sıfatıyla hükümete katıldı ve Savaş Kabinesinde görev aldı.

Eisenkot'un Savaş Kabinesindeki faaliyetleri İsrailli esirlerin geri getirilmesi, Hamas'ın askerî kapasitesinin ortadan kaldırılması, Hizbullah'a yönelik güvenlik politikaları ve Gazze'deki askerî harekâtın hedefleri üzerinde yoğunlaştı. Kabine içerisinde Benny Gantz ile birlikte hareket etti.

Gazze'deki savaş devam ederken Netanyahu'nun askerî ve siyasi kararlarını eleştirdi. İsrailli esirlerin geri getirilmesine öncelik verilmesi gerektiğini savundu. Ateşkes ve esir takası görüşmelerinin sürdürülmesini destekledi ve Netanyahu hükümetinin savaşın ilan edilen hedeflerine ulaşamadığını ileri sürdü.^【24】

Eisenkot'un oğlu Gal Meir Eisenkot, İsrail ordusunda görev yaparken 7 Aralık 2023'te Gazze Şeridi'nin kuzeyindeki Cibaliya bölgesinde meydana gelen çatışmalarda öldü. Gal Eisenkot'un, askerî bir tünelde meydana gelen patlama sonucunda hayatını kaybettiği bildirildi.

Eisenkot'un yeğenleri Maor Cohen-Eisenkot ve Yogev Bazi de Gazze Şeridi'ndeki çatışmalarda öldü.^【25】

Eisenkot ile Netanyahu arasındaki anlaşmazlıklar, Gazze'deki askerî harekâtın yönetimi ve esirlerin geri getirilmesi konularında devam etti. Benny Gantz'ın 9 Haziran 2024'te olağanüstü hâl hükümetinden ayrıldığını açıklamasının ardından Eisenkot da hükümetten istifa etti.

Eisenkot, Netanyahu'ya sunduğu istifa mektubunda hükümetin savaşın hedeflerine ulaşılması için gerekli kararları almadığını belirtti. Bu kararların alınmamasının İsrail'in stratejik konumuna ve ulusal güvenliğine zarar verdiğini savundu.

Gantz ve Eisenkot, Netanyahu'nun siyasi gerekçelerle hareket ettiğini ileri sürerek erken seçim yapılmasını talep etti. Eisenkot'un istifasıyla Ekim 2023'te başlayan Savaş Kabinesi üyeliği sona erdi.^【26】

Eisenkot, 2025 yılında Yashar adıyla yeni bir siyasi parti kurdu. Partinin kuruluşuyla birlikte Netanyahu hükümetine alternatif oluşturmayı ve başbakanlık görevine aday olmayı hedeflediğini açıkladı.

Yashar Partisi, programında İsrail'in Yahudi ve demokratik bir devlet olarak korunmasını, ulusal güvenliğin güçlendirilmesini ve devlet kurumlarının yeniden düzenlenmesini temel hedefler arasında sıraladı. Eisenkot, iç siyasi ayrışmaların azaltılması, kamu kurumlarına duyulan güvenin artırılması ve askerî güvenlik politikalarının yeniden ele alınması gerektiğini savundu.

Parti, 2026 genel seçimlerine Eisenkot'un liderliğinde katılma kararı aldı.^【27】

Eisenkot'un Filistin meselesine ilişkin açıklamalarında İsrail'in güvenliğini önceleyen ve Filistin toprakları üzerindeki askerî kontrolün sürdürülmesini savunan görüşler yer aldı.

18 Temmuz 2024'te Al Jazeera'de yayımlanan siyasi profilinde Eisenkot'un iki devletli çözüme yakın bir yaklaşımı benimsediği, ancak Ürdün Vadisi ile Batı Şeria'daki yerleşim bloklarının İsrail açısından taşıdığı önemi vurguladığı aktarıldı. Aynı çalışmada Filistin Yönetiminin ortadan kaldırılmasını istemediği ve Filistinlilerin kendi gündelik yaşamlarını yönetmesini savunduğu belirtildi.^【28】

Buna karşılık Eisenkot, 2026 yılında yaptığı açıklamalarda iki devletli çözüme açık biçimde karşı çıktı. Haziran 2026'da iki halk için iki devlet fikrini savunmadığını söyledi. IMEU'nun 27 Temmuz 2026 tarihli bilgi notunda, Eisenkot'un bağımsız bir Filistin devletinin kurulmasını reddeden açıklamalarına yer verildi.^【29】

Eisenkot, 11 Ekim'de katıldığı bir podcast yayınında iki halk için iki devlet ilkesinin yanlış olduğunu ifade etti. Aynı açıklamasında milyonlarca Filistinlinin İsrail devletine dâhil edilmesine de karşı çıktı ve İsrail'de Yahudi nüfus çoğunluğunun korunmasını savundu.^【30】

Eisenkot, Batı Şeria'daki İsrail yerleşimlerinin sürdürülmesini ve genişletilmesini destekleyen açıklamalar yaptı. Haziran 2026'da Batı Şeria'daki yerleşim faaliyetlerine inandığını belirtti. Nisan 2026'da bölgenin kuzeyindeki bazı İsrail yerleşimlerini ziyaret etmesi, Filistin topraklarındaki yerleşim politikaları bağlamında gündeme geldi.

Bununla birlikte yerleşimci grupların Filistinlilere yönelik şiddet eylemlerini eleştirdi. Netanyahu hükümetinde görev yapan Itamar Ben-Gvir ve Bezalel Smotrich'in politikalarına karşı çıktı. Yerleşim faaliyetlerinin İsrail'in ulusal çıkarları ve kendi hukuk sistemi çerçevesinde yürütülmesi gerektiğini savundu.^【31】

Eisenkot, Gazze'de Hamas'ın askerî ve siyasi yönetiminin sona erdirilmesini savundu. Ekim 2026'daki seçim kampanyasında başbakan olması hâlinde 18 ay içerisinde Hamas'ın Gazze'deki yönetimini sona erdirmeyi hedeflediğini açıkladı. Bu hedefe diplomatik girişimler veya askerî güç kullanımıyla ulaşılabileceğini belirtti.

Lübnan konusunda Dahiye Doktrini'ni desteklemeyi sürdürdü. Mart 2026'da yaptığı açıklamada doktrinin yeniden uygulanması gerektiğini savundu. İran'ın nükleer silah kapasitesi elde etmesinin engellenmesini İsrail'in güvenlik hedefleri arasında gösterdi. Bu konuda askerî seçeneklerin yanı sıra ABD'nin desteklediği diplomatik düzenlemelerden de söz etti.^【32】

İsrail'de 27 Ekim 2026 tarihinde gerçekleştirilen parlamento seçimlerinde Eisenkot'un liderliğindeki Yashar Partisi, Netanyahu'nun Likud Partisi'ne karşı yarıştı. Seçimlerden önce yayımlanan bazı kamuoyu araştırmaları Yashar Partisini Likud'un önünde gösterirken kesin sonuçlarda Likud birinci, Yashar ikinci parti oldu.

İsrail Merkez Seçim Komitesi, 4 Kasım 2026'da seçimlerin resmî sonuçlarını onayladı. Buna göre 120 sandalyeli Knesset'te Likud Partisi 27, Yashar Partisi ise 21 milletvekilliği kazandı. Netanyahu'nun liderliğindeki iktidar bloğu toplam 53 sandalyeye ulaşırken Eisenkot'un öncülüğündeki muhalefet bloğu 48 sandalye elde etti. İsrail vatandaşı Filistinlileri temsil eden Ortak Liste ve Raam partileri toplam 19 milletvekilliği kazandı.

Hiçbir siyasi blok, tek başına hükümet kurmak için gerekli olan 61 sandalyelik çoğunluğa ulaşamadı.^【33】

Seçimlerin ardından İsrail Cumhurbaşkanı Isaac Herzog, 7 Kasım 2026'da Eisenkot'u hükümeti kurmakla görevlendirme kararı aldı. Kararın ardından Eisenkot, ulusal olağanüstü hâl hükümeti kurulması gerektiğini açıkladı.

Hükümeti kurmak için 28 günlük süre verilen Eisenkot'un bu süreyi 14 gün uzatma imkânı bulunuyordu. Koalisyon seçenekleri arasında Arap partilerinin dışarıdan desteğiyle azınlık hükümeti oluşturulması, ultra-Ortodoks partilerle anlaşılması veya Netanyahu ile geniş tabanlı bir koalisyon kurulması bulunuyordu. Eisenkot ise seçim sürecinde Arap partileriyle hükûmet ortaklığına karşı olduğunu ve Netanyahu ile aynı hükümette görev almak istemediğini açıklamıştı.

7 Kasım 2026 itibarıyla Eisenkot'un hükümeti kurup kuramayacağı kesinleşmedi.^【34】

Eisenkot evlidir ve beş çocuk babasıdır. Ailesiyle birlikte İsrail'in Herzliya kentinde yaşamaktadır. Askerî kariyeri boyunca İsrail ordusunda görev yapan Eisenkot, 2019 yılındaki emekliliğinin ardından sivil kurumlarda ve siyasette faaliyet göstermeye başlamıştır.^【35】