Gazi Mihal Camii

Edirne’nin batı kesiminde, Tunca Nehri kıyısında ve kendi adıyla anılan köprünün güneybatısında yer alan, XV. yüzyılın ilk yarısına ait bir Osmanlı ibadethanesidir. Sultan II. Murad döneminde, 1422 (Hicri 825) yılında Osmanlı akıncı ailelerinden Mihaloğulları’na mensup Emirü’l-kebir Mihal bin Aziz tarafından yaptırılmıştır. Cami, Osmanlı Devleti’nin erken dönem mimari özelliklerini yansıtan bir külliyenin merkezi unsuru olarak inşa edilmiştir.

Caminin giriş kapısı üzerinde yer alan üç satırlık Arapça kitabe, inşa tarihini ve bânîsini (yaptıranını) kesin olarak belgelemektedir. Bânîsi Gazi Mihal Bey, Köse Mihaloğulları soyundan gelmekte olup Balkan fetihlerinde önemli roller üstlenmiş Osmanlı akıncı beylerindendir. Tarihi kaynaklarda ve seyahatnamelerde "tarz-ı kadim bir cami" olarak nitelendirilen yapı, Erken Osmanlı döneminde askeri ve sosyal alanda etkin olan Mihallı akıncılarının bölgedeki imar faaliyetlerinin bir parçasıdır. Yapının vakfiyesinde caminin yanı sıra bir imaret, bir hamam ve bir köprüden de bahsedilmektedir.

^{Gazi Mihal Camii(}Kültür Portalı⁾

Gazi Mihal Bey Camii, Erken Osmanlı mimarisinde yaygın olan "zaviyeli" veya "tabhaneli" cami plan tipinin Edirne’deki temsilcilerinden biridir. Tamamen kesme taş malzeme kullanılarak inşa edilen yapının kuzey cephesinde, altı payeye dayanan beş bölümlü son cemaat yeri bulunur. İç mekân (harim), bir kemerle birbirinden ayrılan iki ana bölümden oluşur; girişin üzerindeki orta sofa sekiz köşeli bir kasnağa oturan kubbe ile örtülüyken, kıble tarafındaki asıl namaz alanı beşik tonozla kapatılmıştır. Yapının her iki yanında, dervişlerin veya yolcuların konaklaması için ayrılmış, içerisinde ocak yerleri bulunan kubbeli tabhane odaları yer alır. Bu yan odaların ana mekânla bağlantısı, özgün formunu koruyan iç kapılar aracılığıyla sağlanmaktadır.

Caminin en ayırıcı mimari unsuru, kuzeydoğu köşesinde yer alan "soğan boğumlu" minaresidir. Günümüzdeki minare, caminin orijinal bir parçası olmayıp, 1752 yılındaki büyük depremde yıkılan eski minarenin yerine XVIII. yüzyılda barok üslubunda inşa edilmiştir. Minarenin pabuç kısmındaki soğan biçimli form ve şerefe altı süslemeleri bu dönemin karakteristik özelliklerini taşır. İç mekândaki süslemeler arasında mukarnaslı bir çerçeveye sahip olan alçı mihrap öne çıkar. Mihrap yüzeyi, yıldızlar ve geometrik geçmelerden oluşan özgün dekoratif unsurlarla bezelidir. Ayrıca duvar yüzeylerinde nadir olarak mermer kaplama detaylarına da rastlanmaktadır.

^{Gazi Mihal Camii(}Kültür Portalı⁾

Yapı, tarihsel süreç içinde deprem ve Tunca Nehri’nin taşkınları nedeniyle ciddi hasarlar görmüştür. Özellikle 1752 ve 1953 depremlerinde büyük zarar gören cami, 1953 yılındaki sarsıntının ardından terk edilmiş ve yaklaşık 45 yıl boyunca ibadete kapalı kalmıştır. 1990'lı yılların sonunda başlatılan restorasyon çalışmalarının ardından 1998 yılında yeniden kullanıma açılmıştır. Caminin sağ tarafındaki hazirede Gazi Mihal Bey ve ailesine ait XV. yüzyıl hat sanatının özelliklerini yansıtan mezar şahideleri bulunmaktadır. Külliyenin diğer parçalarından olan hamam ve köprü günümüzde harap vaziyette varlığını sürdürmektedir.