Köken

Farsça gumān (گمان) “olumsuz şüphe, zan” sözcüğünden alınmıştır. Etimolojik açıdan, bu sözcük Avestaca vi-manah- “karşı düşünce” ile ortak kökene sahiptir; burada vi- ön eki, Avestaca mana- “düşünmek” fiilinden türetilmiştir.

Kullanım Alanları

• Edebî-sanatsal kullanım: Karakterlerin iç dünyasında beliren belirsizlik, şüphe, kuşku veya zanı ifade eder.
• Felsefî-epistemolojik kullanım: Bilgi ve hakikatin kesin olmadığı durumlarda ortaya konan düşünsel varsayımı ifade eder.
• Tarihî metin inceleme kullanımı: Geçmiş olaylar veya belgeler hakkında çıkarılan varsayım veya yorumu ifade eder.
• Hukukî sosyal bilimler kullanımı: Delil yetersizliğinde yapılan tahmin veya olasılığa dayalı yorumu ifade eder.
• Günlük mecazî kullanım: Günlük yaşamda sezgi veya kanaate dayalı, kesin olmayan düşünceyi anlatmak için kullanılır.