İpotek (Sözlük)

İsim.

1. Tutu
2. Bir gayrimenkul üzerine bir borcun ödeneceğine dâir temînat olmak üzere konan rehin.
3. İpotek edilmiş olan, üzerinde rehin bulunan.

Türkçeye, Fransızca "hypothèque" kelimesinden geçmiştir. Bu kelime, Yunanca "hypothēkē" (teminat) kökünden türetilmiştir.

• Gayrimenkul Finansmanı: Ev, arsa veya diğer taşınmaz malların alımında, kredi karşılığı teminat olarak kullanılır.
• Bankacılık: Bankalar, verdikleri krediler için taşınmazlara ipotek koyarak kendilerini garanti altına alır.
• Hukuk: Borcun ödenmesi tamamlanana kadar mülkiyet hakkını sınırlandıran bir hukuki süreç olarak yer alır.

• Banka, kredi vermeden önce taşınmaz mal üzerinde ipotek tesis etti.
• Borcunu ödemeyen mülk sahibi, ipotekli taşınmazını kaybedebilir.
• İpotek kaldırma işlemi, borcun tamamen ödenmesiyle gerçekleştirilir.

• İpotek Tesis: Taşınmaz üzerine ipotek koyma işlemi.
• İpotek Kaldırma: Borcun ödenmesiyle ipoteğin kaldırılması.
• İpotekli Mal: Üzerinde ipotek bulunan taşınmaz mal.

• Teminat
• Rehin
• Taşınmaz
• Kredi
• Borç