Mahmul (Sözlük)

(maḥmūl محمول)

1. sıfat. Yüklü, yüklenmiş.
2. sıfat. Yükletilmiş, isnat olunmuş, hamledilmiş.
3. isim. Mantık ve dilbilgisi: Yüklem.

Mahmûl kelimesi, Arapça ḥaml (حمل) “yüklenmek, taşımak” kökünden türetilmiştir.

• Maḥmūl, bu kökten türetilmiş sıfat olup, "yüklü" veya "taşınmış" anlamlarını ifade eder.
• Mantık ve dilbilgisi bağlamında, bir özneye isnat edilen yüklem kavramını karşılar.

• Gündelik Dil: Dolu, yüklü, taşınan ve yükletilmiş anlamında.
• Mantık: Bir özneye yüklenen özellik veya nitelik. Bir önermede, özne hakkında bilgi veren bölüm.
• Dilbilgisi: Cümlede özneye isnat edilen yüklem. Cümlede öznenin eylemini veya durumunu ifade eden kelime.

• Araç, mahmûl yükle birlikte yola çıktı.
• Mantıkta, “insan akıllıdır” önermesindeki “akıllı” sözcüğü mahmûldür.
• Cümlenin mahmûl kısmı, özneye isnat edilen eylemi ifade eder.