Meşruiyet

Arapça şrˁ kökünden türeyen meşruʿ (مشروع) “hukuka ve dinî kurallara uygun, caiz olan” anlamındaki kelimeden gelir. Bu sözcük, Arapça şaraʿa (شَرَعَ) “yasamak, düzenlemek” fiilinden türemiş edilgen sıfat yapısındadır. Türkçede ise buna -iyet eki getirilerek meşruiyet biçimi oluşmuştur.

• Din ve Hukuk: meşruiyet, bir şeyin dinî kurallara ya da hukuka uygun olup olmadığını ifade ederken kullanılır. Bu nedenle daha çok hukukî ve dinî değerlendirmelerde yer alır.