Mukim

Arapça kökenli bir kelimedir. Arapça mukim (ﻣﻘﻴﻢ), "“bir yerde oturmak, durmak” anlamına gelen ikamet kelimesinden türemiştir.

Hukuk ve idari belgelerde, bir kişinin ikamet ettiği yerin belirtilmesinde “mukim” ifadesi kullanılır. Özellikle ikametgâh ve nüfus kayıtlarında bu terim resmî karşılık bulur.

Dinî metinlerde, özellikle İslam hukukunda, seferî (yolcu) ile mukim (yerleşik) ayrımı ibadetlerin hükmünü etkilediği için önemli bir kavramdır.

Edebî eserlerde, bir kişinin bir beldede uzun süreli veya kalıcı konakladığını ifade etmek için “mukim” sözcüğü tercih edilir.

Günlük konuşma dilinde, resmi dile yakın ifadelerde (örneğin dilekçelerde ya da kira sözleşmelerinde) “ikamet eden” yerine “mukim” kelimesi yer alabilir.