Özge

Türkçe kökenli olan özge kelimesi, Orta Türkçedeki “başka, öteki” anlamlarına gelen özge sözcüğünden evrilmiştir. Bu kelime, Eski Türkçede “kendi, benlik” anlamına gelen öz sözcüğüne +ge ekinin eklenmesiyle türetilmiştir. Kelime, köken olarak “kişinin kendisinden olmayan, dışarıda kalan” anlamından "başka" ve "farklı" manalarını kazanmıştır.

• Edebi Dil (Edat Olarak): Özellikle klasik şiirde ve eski metinlerde (Fuzûlî, Karacaoğlan örneklerinde olduğu gibi), bir varlığı veya kavramı diğerlerinden ayırmak, “ondan başkası” olmadığını vurgulamak amacıyla "-den özge" şeklinde edat olarak kullanılır.
• Nitelik ve Vasıf Bildirme (Sıfat Olarak): Edebi ve felsefi metinlerde, bir durumun, yerin veya kişinin "kendine has", "farklı", "değişik" ve "alışılmadık" bir yönü olduğunu belirtmek amacıyla sıfat olarak yer bulur.