Köken

Özgü, Türkçede "birine ya da bir şeye ait olan, onunla sınırlı olan" anlamında kullanılan bir sıfat olup, kökeni Çağataycaözgü “kendi” sözcüğüne dayanmaktadır. Bu sözcük, Eski Türkçedeki öz (kendilik, benlik) sözcüğüne eklenmiş bir türetme unsurla oluşmuştur. Etimolojik olarak, sözcüğün sonundaki -gü unsurunun işlevi tartışmalıdır. Türkiye Türkçesinde bu türden isimden isim yapan bir +gü eki bulunmazken, bazı dilciler Eski Türkçede çok sınırlı sayıda da olsa bu ekin kullanıldığı örnekler olduğunu ileri sürerler. Dolayısıyla özgü sözcüğü, klasik Türk dilinde az görülen bir biçimbirim aracılığıyla oluşmuş, ancak yerleşik bir anlam ve kullanım kazanmış bir terimdir. Bugünkü anlamı, "başkasına değil, sadece belli bir kişiye, varlığa, duruma ait olan" şeklinde sabitleşmiştir.

Kullanım Alanları

• Dilbilgisi ve Anlatım: “Özgü” çoğunlukla sıfat olarak kullanılır; kişi, nesne ya da kavrama özel olma durumunu tanımlar.
• Felsefe ve Ontoloji: Varlıkların kendilerine ait nitelikleri veya özsel özellikleri ifade etmek için kullanılır.
• Edebiyat ve Eleştiri: Sanatçının ya da bir eserin ayırt edici, karakteristik yönlerini tanımlamada işlev görür.
• Psikoloji: Bireyin kişisel özelliklerine ya da davranış kalıplarına gönderme yapılırken tercih edilir.
• Hukuk ve Sosyal Bilimler: Belirli kurumlara, topluluklara veya hukuki statülere ait ayrıcalıklar ya da düzenlemeleri tanımlamakta kullanılır.