Sessizliğin Sesi (Film)

A Silent Voice, Yoshitoki Ōima'nın aynı adlı manga serisine dayanan, Kyoto Animation tarafından üretilen ve Naoko Yamada tarafından yönetilen 2016 yapımı bir Japon animasyon (anime) filmidir. Film; zorbalık, engellilik, sosyal izolasyon ve kefaret (redemption) gibi ağır toplumsal ve psikolojik temaları işleyerek, modern Japon sinemasında dram türünün en önemli örneklerinden biri kabul edilmiştir.

Film, Japon toplumundaki engelli birey algısını ve okul ortamındaki grup dinamikleri çerçevesinde gelişen zorbalık (ijime) kültürünü konu almaktadır. Akademik çalışmalarda yapımın; zorba ve kurban ilişkisinin yanı sıra, sürece tanıklık edenlerin ve kurumsal yapının bu süreçteki rolünü incelediği belirtilmektedir. Ana karakter Shoya’nın iletişim kuramadığı kişilerin yüzlerini 'X' işaretiyle görmesi, sosyal kaygı ve izolasyon durumunun görsel bir temsili olarak literatürde analiz edilmektedir.

Anlatı, ilkokulda işitme engelli bir öğrenci olan Shoko Nishimiya’ya zorbalık uygulayan Shoya Ishida'nın yaşamına odaklanmaktadır. Shoko'nun okuldan ayrılmasının ardından sınıf arkadaşları tarafından bu durumdan sorumlu tutulan Shoya, benzer bir sosyal dışlanma süreci yaşamaya başlar. Lise yıllarında intihar eğilimi gösteren Shoya, geçmişteki eylemleriyle yüzleşme kararı alır. Shoko'ya ulaşır ve iletişim kurmak amacıyla işaret dili öğrenir. Eser, Shoya’nın öz kabul süreci ile Shoko’nun çevresine yük olduğu düşüncesiyle olan mücadelesini paralel bir şekilde işler. Yapım, romantik bir anlatıdan ziyade iletişim engellerinin aşılması ve bireysel varoluş temaları çerçevesinde yapılandırılmıştır.

^{Shoya Ishida ve Shoko Nishimiya (} IMDb ⁾

• Shoya Ishida: Karakterin gelişimi, bir iç hesaplaşma ve öz kabul süreci üzerine yapılandırılmıştır. Sosyal izolasyon yaşayan Shoya, diğer bireylerle göz teması kurmaktan kaçınacak düzeyde bir yabancılaşma sergiler. Akademik incelemelerde bu karakter; failin rehabilitasyonu, toplumsal damgalamanın birey üzerindeki etkileri ve sosyal kaygı olgularının temsili olarak ele alınmaktadır. Japonca Seslendirmeni: Miyu Irino (Karakterin çocukluk dönemini ise Mayu Matsuoka seslendirmiştir.)
• Shoko Nishimiya: Anlatıda Nishimiya, çevresindeki olumsuz durumların kaynağı olduğu düşüncesi ve "başkalarına yük olma" hissi çerçevesinde işlenmektedir. Karakterin yoğun şekilde özür dileme (gomen nasai) davranışı, hayatta kapladığı alana dair hissettiği suçluluk duygusunun bir göstergesi olarak betimlenir. Japonca Seslendirmeni: Saori Hayami
• Naoka Ueno: Zorbalık dinamikleri içerisinde, grup uyumunu önceliklendiren ve Shoko’yu iletişim engelleri nedeniyle bu uyumu bozan bir unsur olarak konumlandıran karakterdir. Ueno, diğer ana karakterlerin aksine doğrudan ve sert bir iletişim dilini benimser; bu tutumuyla Shoya ve Shoko arasındaki örtülü nezakete dayalı iletişimi kesintiye uğratan bir işlev görür. Japonca Seslendirmeni: Yuki Kaneko

Yönetmen Naoko Yamada’nın sinematografik yaklaşımı, yapımda türün klasik özelliklerinden farklılaşan bir görsel dilin oluşmasını sağlamıştır. Yamada’nın anlatıda sessizliği bir unsur olarak kullanması, karakterlerin sosyal kaygı durumlarını betimlemek amacıyla kadrajın yüz yerine alt ekstremitelere ve ellere odaklandığı çekim teknikleri ve çiçek sembolizmi (hanakotoba) kullanımı teknik özellikler arasında yer almaktadır. Yapımda Japon İşaret Dili (JSL) gerçekçi bir biçimde işlenmiş; bu durum çeşitli izleyici kitlelerinden olumlu geri bildirimler almıştır.

Sessizliğin Sesi (Koe no Katachi), 40. Japon Akademi Ödülleri'nde 'Yılın Mükemmel Animasyonu' ve Tokyo Anime Ödülleri'nde 'Yılın Animesi' ödüllerini kazanmıştır. Zorbalık ve affetme temalarını ele alış biçimiyle eleştirmenlerce incelenen yapım, güncel anime sinemasının dikkat çeken eserleri arasında gösterilmektedir.