Sıkmak

Eski Türkçeden beri kullanılan yerli bir fiildir. TDK ve Kubbealtı sözlüklerinde verilen örneklerden anlaşıldığı üzere, tarihî metinlerde, halk türkülerinde ve modern edebiyatta yer almıştır.

• Gündelik dil: “Bu ayakkabı ayağımı sıkıyor.”
• Mecazî anlatım: “Canımı sıkıyorsun.”
• Edebi dil: “Titreyerek yavrusunu sıkıyordu.” (Ö. Seyfettin)
• Argo: “Adam yine sıkmış.” (yalan anlamında)
• Birleşik fiil ve deyimlerle: “Can sıkmak”, “dişini sıkmak”, “el sıkmak”, “taşı sıksa suyunu çıkarır”, “lafa limon sıkmak” gibi çeşitli deyim ve kalıplaşmış ifadelerde yaygın biçimde kullanılır.