Temel (Sözlük)

Temel, isim (Rumca)

1. Bir yapıyı desteklemek ve ayakta tutmak için kullanılan, zemine oturan ana kısım.
2. Bir düşüncenin, olayın, sistemin veya olgunun dayandığı ana unsur (Sıfat, mecaz).
3. Başlangıç seviyesi veya ilk adım olarak görülen bilgi veya beceri düzeyi (Mecaz).

Kelime, Yunanca themélio (θεμέλιο) "temel taşı, kaide" sözcüğünden alınmıştır. Bu sözcük, Eski Yunanca themélios líthos (θεμέλιος λίθος) "temel taşı" deyiminden türetilmiştir. Osmanlıca temel biçimiyle Türkçeye geçmiştir ve tarihsel süreçte hem somut yapılar hem de soyut kavramlar için kullanılmaya başlanmıştır.

• Mimarlık: Bir yapının ayakta durmasını sağlayan, zemine kazılmış veya yerleştirilmiş dayanıklı bölümü için kullanılır.
• Felsefe: Bir düşünce sisteminin başlangıç noktası veya temel ilkesi anlamında kullanılır.
• Eğitim: Bir konunun giriş seviyesinde öğrenilmesi gereken bilgileri ifade etmek için kullanılır.

• "Binanın temeli, inşaatın ilk aşamasında atılır."
• "Devletin temel kanununun adı Anayasa'dır." - Burhan Felek^【1】 
• "Temelde sıradan bir Fransız vodviline dayanırdı oynadıkları oyun." - Necati Cumalı^【2】 

• Temel kakmak (Deyim): Kişinin bulunduğu alandan kolay kolay ayrılacak gibi görünmemesi.
• Temel atmak (Deyim): Bir işe başlamak veya bir yapı inşa etmeye başlamak.
• Haramın temeli olmaz (Atasözü): Helal olmayan bir yolla elde edilen kazanç ya da başarıların kalıcı olmayacağını ve uzun vadede zarar getireceğini ifade eder.