Un

Un kelimesi, Eski Türkçedeki ūn biçiminden evrilmiştir ve “öğütülmüş tahıl, özellikle buğdayın ezilmesiyle elde edilen ince taneli madde” anlamında kullanılır. Bu sözcük, köken olarak Eski Türkçedeki uv- fiiline dayanır. Uv- fiili “öğütmek, ezmek, kırıntı haline getirmek” anlamlarına gelir. Bu fiile getirilen +In eki, Eski Türkçede fiilden isim türeten yapım eklerinden biridir. Böylece uv- kökünden türeyen ūn, “öğütülerek elde edilmiş şey” anlamını kazanmış ve zamanla bugünkü un biçimine dönüşmüştür.

• Gıda ve mutfak: “Un helvası”, “un çorbası”, “unlu mamuller”, “un serpmek” gibi çok çeşitli bağlamlarda kullanılır.
• Tarım ve sanayi: “Un fabrikası”, “un değirmeni”, “un üretimi” gibi terimlerle tarımsal ürünlerin işlenmesi alanında yer alır.
• Deyim ve mecazlar: “Unu elemiş, eleğini asmış” (artık işi bitmiş, yaşlanmış), “un ufak olmak” (paramparça olmak) gibi deyimlerde geçer.