Yabancı (Sözlük)

Sıfat, isim, Farsça kökenli

1. Başka bir milletten olan, başka devlet uyruğunda olan (kimse); bigâne, ecnebi.

2. Başka bir milletle ilgili olan.

3. Aileden, çevreden olmayan (kimse veya şey); el, namahrem.

4. Tanınmayan, bilinmeyen; yad, yadırgı.

5. Aynı türden, aynı çeşitten olmayan.

6. Bir konuda bilgisi, deneyimi olmayan.

7. Belli bir yere veya kimseye özgü olmayan.

Kelime, Farsça yābānī “çöle ait, medeni olmayan, barbar” sözcüğünden Türkiye Türkçesi +çI ekiyle türetilmiştir. Farsça yābān “çorak yer, bozkır, çöl” sözcüğünden evrilmiştir.

1. Sosyoloji: Topluluklar arası ilişkilerde farklı kültürlerden olan bireyleri tanımlamada.
2. Hukuk: Vatandaşlık ve göçmenlik konularında.
3. Ekonomi: Yabancı sermaye, yabancı yatırımcı gibi kavramlarda.
4. Günlük Yaşam: Aile, çevre veya toplum dışından gelen kişiler için kullanımı.
5. Tıp: Vücuda ait olmayan yabancı maddeler ve cisimler için.
6. Dil ve Kültür: Yabancı diller, yabancı kültürler gibi kavramlarda.

1. Ülkeye gelen yabancı turistlerin sayısı bu yıl artış gösterdi.
2. Kalabalıkta birçok yabancı yüz vardı, hiçbiri tanıdık gelmiyordu.
3. Arabada yabancı bir cisim tespit edildi.
4. Bu konuda tamamen yabancıyım, daha önce hiç deneyimim olmadı.
5. Ailemiz, yabancı geleneklere her zaman saygı göstermiştir.