Köken

Zaruret kelimesi, Türkçeye Arapça ḍarūra(t) (ضرورة) biçiminden geçmiş olup, anlamı “zorunluluk, kaçınılmaz ihtiyaç, çaresizlik durumu”dur. Bu sözcük, Arapça ḍrr kökünden gelen “eksik kılmak, zorluk vermek, kusurlu bırakmak” anlamındaki ḍarra (ضَرَّ) fiilinin, faʿūla(t) vezninde türetilmiş masdarıdır. Yapı bakımından, zaruret kelimesi bir halin adıdır ve genellikle kişinin iradesi dışında gelişen, zorlayıcı ve kaçınılmaz koşulları ifade eder. Kökeni itibarıyla zaruret, sadece gereklilik anlamına gelmez; aynı zamanda eksiklikten doğan zorunlu hal, yani bir şeyin yokluğu ya da yetersizliği nedeniyle ortaya çıkan mecburiyet durumunu da içerir.

Kullanım Alanları

• Hukuk ve Ceza Terminolojisi: Mecburiyet halini tanımlayan kavram olarak; kişiyi bazı fiilleri işlemeye zorlayan durumlar için (zaruret hâli, zaruret sınırı).
• İslam Hukuku ve Fıkıh Literatürü: Haram veya yasak olanın, hayati zorunluluk durumlarında mübah hale gelmesini ifade etmek üzere.
• Felsefe ve Mantık Yazınında: İradeye bağlı olmayan zorunlu halleri açıklamak için (doğal zaruret, mantıksal zaruret).
• Sosyoloji ve Toplum Bilimleri: Ekonomik ya da yapısal eşitsizliklerin doğurduğu zorunluluk durumlarını betimlemek için (geçim zarureti).
• Günlük Dil ve Edebiyat: Kaçınılmazlık ve mecburiyet anlamlarında duygusal ya da anlatımsal yoğunluk taşıyan bağlamlarda (zaruretten satıldı, zaruret içinde yaşamak).