Zuhur (Sözlük)

Tanım

(ẓuhūr ظُهُور) isim.

1. Meydana çıkma, baş gösterme, görünme.
2. Tasavvuf: İlahi sıfat ve isimlerin bir surete bürünüp varlık suretinde ortaya çıkması, görünmesi.

Köken

Zuhur kelimesi, Arapça ẓhr kökünden gelen ẓuhūr (ظُهُور) sözcüğünden türetilmiştir.

• Ẓuhūr, Arapça ẓahara (ظَهَرَ) “ışıdı, parladı, belirdi” fiilinin fuˁūl vezninde masdarıdır.
• İlk anlamı “belirme” ve “görünme” olan kelime, tasavvufi bağlamda Allah’ın sıfat ve isimlerinin tecellisi anlamını kazanmıştır.

Kullanım Alanları

• Tasavvuf: İlahi tecelli ve Allah’ın isim ve sıfatlarının dünyada belirmesi.
• Gündelik Dil: Görünme veya bir olayın ortaya çıkması durumlarını tanımlamada.
• Edebiyat: Parıltı ve belirginlik metaforları ile anlam derinliği katmada.

Farklı Alanlardaki Kullanım

• Tasavvuf: İlahi hakikatlerin fiziksel varlık aleminde görünüşünü açıklamada.
• Felsefe: Soyut kavramların somutlaşması veya görünür hale gelmesi üzerine.
• Edebiyat: Olayların veya karakterlerin ortaya çıkışını betimleyen anlatımlarda.

Örnek Cümleler

• Olayların beklenmedik bir şekilde zuhur etmesi herkesi şaşırttı.
• Tasavvufta, zuhur Allah’ın sıfatlarının tecelli ettiği anları ifade eder.
• Şair, güneşin doğuşunu bir zuhur metaforuyla betimlemiş.